Informacje o rasie i charakterystyka psa spaniela tybetańskiego

Spaniele tybetańskie od dawna są ulubionym pupilem mnichów, lamów i innych duchowych przywódców mieszkających w wysokich Himalajach Tybetu — a teraz zaczynają nabierać coraz większego zainteresowania jako zwierzęta domowe również w Stanach Zjednoczonych. Te milutkie, sprężyste małe psy z charakterystycznymi zakręconymi ogonami są nadal stosunkowo rzadkie, ale nie popełnij błędu: rasa zdobywa coraz więcej rodziców zwierząt domowych swoją swobodną osobowością, wesołym usposobieniem i lojalnym, niezachwianym towarzystwem.

„Spaniel tybetański to rzadko spotykana rasa psów rasowych, która ma wiele do zaoferowania” – mówi Linda Simon, MVB, MRCVS, weterynarz-konsultant w FiveBarks. „Chociaż pochodzą z tej samej części świata, co shih tzu i Lhasa apso, te małe psy nie są tak popularne jak ich bliscy krewni”.

Spaniele tybetańskie są, jednym słowem, urocze. Te drobne psy ważą od dziewięciu do 15 funtów i zwykle mają 10 cali wzrostu. Ich jedwabiste, średniej długości płaszcze są dostępne w wielu kolorach i odcieniach, w tym czarnym, czarnym podpalanym, kremowym, złotym, czerwonym, sobolowym, białym i srebrnym sobolowym. Niektóre spaniele tybetańskie mają również białe lub częściowo kolorowe znaczenia. Chociaż jasnobrązowy jest jednym z najpopularniejszych kolorów sierści tej rasy, nierzadko można zobaczyć przepiękne czarne spaniele tybetańskie i białe spaniele tybetańskie, które również dumnie prezentują swoje rzeczy.

Jedną z najbardziej charakterystycznych cech rasy jest ogon z pióropuszem, który zakrzywia się ku grzbiecie psa w dziwaczny zakręt. Ich trójkątne uszy są średniej wielkości i mają tendencję do zwrócenia się w dół, otaczając twarz rzadkimi, pierzastymi włosami.

Spaniele tybetańskie mają krótkie nosy, choć nie są tak płaskie jak inne rasy brachycefaliczne, takie jak mopsy czy buldogi, i mają wyraziste ciemnobrązowe, owalne oczy.

Jest powód, dla którego tybetańscy mnisi i lamowie od dawna trzymają tybetańskie spaniele jako zwierzęta domowe. Te ukochane „Tibbies” to bardzo czułe, zabawne, elastyczne i szczęśliwe psy, co sprawia, że doskonale pasują do rosnących rodzin, emerytów, samotnych profesjonalistów i właścicieli psów po raz pierwszy.

Pierwotnie opracowane, aby pomagać w ochronie klasztorów w starożytnym Tybecie, te szczenięta mają wyostrzone zmysły i zawsze patrzą i słuchają, gotowe ostrzec swoich ludzi, że ktoś przechodzi chodnikiem lub zbliża się do drzwi wejściowych .

„Są lojalni i towarzyscy, co czyni z nich doskonałe zwierzątko domowe” — mówi Simon.

Tybetańskie spaniele mogą się rozwijać praktycznie wszędzie, od mieszkań w wieżowcach w centrum miasta po rozległe tereny na przedmieściach. Są idealne dla pracowników zdalnych, rodziców przebywających w domu lub osób o elastycznym harmonogramie, ponieważ spaniele tybetańskie naprawdę wolą przebywać w pobliżu swoich ludzi, gdy tylko jest to możliwe.

„Mogą mieszkać w mieszkaniach i domach, ale najlepiej radzą sobie z kimś, kto jest w domu” – mówi Nicole Ellis, CPDT-KA, ekspert od stylu życia zwierząt domowych w Rover. „To rasa, która nie lubi być sama lub spędzać dużo czasu w samotności”.

„Ze względu na ich mały rozmiar – poniżej 15 funtów – mogą potrzebować ostrożności z małymi dziećmi, aby nie zostać nadepniętym” – mówi.

POWIĄZANE: Jak pomóc dzieciom w zdrowym związku ze zwierzętami

Chcąc zadowolić i bardzo inteligentne spaniele tybetańskie są doskonałym wyborem dla rodziców zwierząt domowych po raz pierwszy, ale rozwijają się one również z bardziej doświadczonymi właścicielami. Korzystają z codziennych spacerów i zabawy na ogrodzonym podwórku, ale ich potrzeby ruchowe nie są tak wymagające, jak inne, bardziej energiczne psy. Zawsze chętnie towarzyszą swoim ludzkim rodzicom podczas biegania, a niektóre spaniele tybetańskie mogą lubić uczestniczyć w wydarzeniach takich jak agility, rajdy czy praca zapachowa.

Ważne jest, aby uspołeczniać szczenięta spaniela tybetańskiego od najmłodszych lat, ponieważ ich czujne i lojalne skłonności mogą początkowo sprawić, że będą nieco zdystansowane z nieznajomymi. Korzystają również z zajęć szkoleniowych dla szczeniąt i szybko nauczą się nowych wskazówek i zachowań z dużą ilością pochwał, smakołyków, zwierząt domowych i innych pozytywnych technik wzmacniania.

„Są mądrą rasą i generalnie łatwo je trenować, zwłaszcza jeśli trening zaczyna się w młodym wieku” – mówi Ellis. „Chcą zadowolić swoją rodzinę i ogólnie szybko uczyć się nowych rzeczy”.

Jedną z cech charakterystycznych spaniela tybetańskiego jest jego lśniąca, jedwabista sierść. Na szczęście właściciele tych wspaniałych zamków nie są zbyt trudne do utrzymania.

Spaniele tybetańskie są stosunkowo mało wymagające w utrzymaniu; nie potrzebują regularnych strzyżenia ani wizyt pielęgnacyjnych, ale właściciele powinni okresowo przycinać włosy na spodzie łap i regularnie czesać sierść, aby zapobiec matowi. Dobrym pomysłem jest zwrócenie szczególnej uwagi na czesanie włosów za uszami i wokół szyi, ponieważ te obszary są bardziej podatne na zmatowienie i splątanie.

Regularne kąpiele mogą sprawić, że spaniele tybetańskie będą wyglądać i pachnieć jak najlepiej. Potrzebują również regularnego przycinania paznokci, czy to maszynką do strzyżenia, czy szlifierką. Idealnie jest zacząć przycinać paznokcie spaniela tybetańskiego – lub przynajmniej przyzwyczaić je do dotykania łap i palców u nóg – kiedy są szczeniętami, aby proces ten był całkowicie normalny (a może nawet kojący!), gdy dorosną.

POWIĄZANE: Jak przycinać pazury psa w domu

Pamiętaj o regularnym myciu zębów, aby zapobiec gromadzeniu się płytki nazębnej i innych problemów z zębami. Ponadto okresowo czyść uszy spaniela tybetańskiego, aby były wolne od nadmiaru brudu i gruzu.

Spaniele tybetańskie rzucają umiarkowanie przez cały rok, więc uzbrój się w wałek do kłaczków i odkurzacz. Ale jest mało prawdopodobne, że ślinią się na twoją poduszkę, co sprawia, że te psy są stosunkowo czyste i łatwe do posiadania w domu.

Właściciele mogą liczyć na to, że ich ukochane spaniele tybetańskie będą trzymać się ich na dobre i na złe — i przez wiele lat. Podobnie jak inne małe rasy, spaniele tybetańskie zazwyczaj prowadzą długie, szczęśliwe życie, żyjąc od 12 do 15 lat.

Te odważne szczenięta mogą jednak cierpieć na pewne schorzenia genetyczne, dlatego renomowani hodowcy spanieli tybetańskich zawsze przeprowadzają badania pod kątem chorób oczu (takich jak postępująca atrofia siatkówki, wolno postępująca choroba, która może ostatecznie prowadzić ślepotę) i zwichnięcie rzepki, stan, który powoduje, że rzepki kolanowe psa przesuwają się z miejsca.

Z powodu niewielkich rozmiarów spaniele tybetańskie dość łatwo mogą mieć nadwagę. Aby utrzymać szczenię w zrównoważonej, zdrowej wadze, aby mógł żyć jak najlepiej, szukaj wysokiej jakości karmy dla psów z odpowiednimi składnikami odżywczymi i składnikami na każdym etapie życia (szczeniak, dorosły lub senior).

Weterynarz może również zaoferować wgląd w to, ile jedzenia jest odpowiednie dla spaniela tybetańskiego, w oparciu o sylwetkę psa, poziom aktywności i aktywności oraz inne czynniki. Pamiętaj, że nawet małe smakołyki mogą z czasem się kumulować, więc pamiętaj o uwzględnieniu tych dodatkowych kalorii, rozważając najlepszą dietę dla swojego psa.

Spaniele tybetańskie pochodzą sprzed ponad 20lat z Tybetańskich Himalajów, gdzie według Tibetan Spaniel Club of America (TSCA) buddyjscy mnisi opracowali i chronili tę rodzimą rasę. Spaniele tybetańskie kręciły się ze znacznie większymi mastifami tybetańskimi, pełniąc wspólną misję ochrony klasztoru i ostrzegania mnichów, gdy zbliża się coś podejrzanego. Dzięki wyostrzonemu zmysłowi mniejsze spaniele tybetańskie miały otwarte oczy i uszy, a następnie szczekały, by ostrzec swoich towarzyszy — ludzi i mastifa tybetańskiego.

Po długim dniu pracy na straży klasztoru spaniele tybetańskie przytulały się z mnichami w ich łóżkach, pomagając im ogrzać się w zimne himalajskie noce.

Mnisi nigdy nie sprzedawali swoich ukochanych „Tibbies”, według TSCA, ale zamiast tego dawali je w prezencie drogim przyjaciołom. Ostatecznie spaniel tybetański trafił do Anglii w 1898 roku, ale pierwsza i druga wojna światowa spowolniły ich popularność. Jednak po II wojnie światowej hodowla odżyła i psy trafiły do USA w 1966 roku.

• Spaniele tybetańskie nie są technicznie spanielami i nie mają żadnych powiązań genetycznych z innymi rasami spanieli. (Simon mówi, że Tibbies jest „znacznie bardziej wyluzowany i mniej intensywny niż typowy spaniel”). Ten przypadek błędnej tożsamości prawdopodobnie pojawił się w średniowieczu, kiedy do ich opisu użyto francuskiego słowa epagneul. kochający towarzysze.
• American Kennel Club po raz pierwszy rozpoznał spaniele tybetańskie w 1984 roku.
• Jaka jest różnica między spanielem tybetańskim a pekińczykiem? Te dwa urocze szczeniaki są (co zrozumiałe) często mylone ze sobą. Chociaż mogą mieć wspólne pochodzenie (obie rasy są również mylone z Lhasa apsos), te dwa psy mają pewne subtelne różnice – spaniele tybetańskie są bardziej przyjazne i bardziej czułe. Mają też dłuższe pyski i krótszą sierść.