Informacje o rasie i charakterystyka szpica japońskiego

Dzięki nieskazitelnie białej sierści szpice japońskie są naprawdę rzadką rasą. Choć kochany w rodzimej Japonii (i na całym świecie!), prawdopodobnie nie znajdziesz japońskiego szpica w lokalnym schronisku dla zwierząt, ponieważ te śliczne szczenięta są bardzo małe, od jednego do zaledwie sześciu szczeniąt.

Zabawne i przyjazne od najmłodszych lat szpice japońskie są bardzo elastyczne i dobrze się rozwijają w prawie każdej sytuacji życiowej, od małych mieszkań po ogromne powierzchnie. Te szczęśliwe psy chodzą z wigorem, równie podekscytowane zabawą i milutkimi drzemkami.

Szpice japońskie mogą wyglądać jak bezpośredni potomkowie Samoyedów, ale według Japońskiego Klubu Szpiców w USA podobno wyhodowano je ze szpiców niemieckich. Wyglądają bardzo podobnie do swoich szpiców, zwłaszcza American Eskimo Dog i Pomeranian. Stojący nieco ponad stopę szpic japoński to małe psy o krępej budowie (ważące od 15 do 30 funtów), ale nadal są lekkie i zwinne na nogach.

Z efektownymi, migdałowymi oczami, podszytymi na czarno, trzymają wysoko i dumnie głowy, trójkątne uszy wystawione na baczność i przypominające grzywę futro opływające ich lisie twarze. Szpic japoński jest wyłącznie biały, ma grubą podwójną sierść i puszysty ogon wijący się na plecach jak pióropusz.

Cały ten spód obejmuje krótki, puszysty podszerstek i długą, odstającą warstwę zewnętrzną. Ale pomimo obfitego futra japońskie szpice nie lubią błąkać się po śniegu – zamiast tego wolą przebywać w cieple na kolanach swojego ulubionego człowieka.

Japońskie szpice zawsze się uśmiechają, a ich szczęśliwe osobowości pasują do ich uroczego wyrazu. Kochający i oddany naturze szpic japoński jest poszukiwaczem uwagi i głupim członkiem rodziny. Z tego powodu nie tolerują bycia ignorowanym i zazwyczaj zwracają się do niepożądanych zachowań – wiadomo, że od czasu do czasu gryzą but – i odczuwają niepokój, jeśli są pozostawione same sobie przez dłuższy czas.

„Ponieważ szpice japońskie są podatne na niepokój, należy opiekować się nimi z myślą o tej cesze i mieć pozytywne doświadczenia w skrzynce lub w samotności”, mówi Heather Venkat, DVM, towarzysz weterynarz zwierząt w VIP Puppies.

Ta rasa jest bardzo inteligentna i czujna, dzięki czemu można ją bardzo dobrze wyszkolić. Dzięki dbałości o szczegóły i chęci zadowolenia, rozwijają się dzięki uporządkowanym działaniom i pozytywnemu wzmocnieniu. Ten sam spryt może również spowodować pewne zepsucie: pozostawiony samemu sobie, szpic japoński może nauczyć się kilku sztuczek, które ci się nie spodobają. Można temu zapobiec dzięki konsekwentnym ćwiczeniom treningowym.

„Te małe psy są przyjazne i urocze, i uwielbiają uwagę, więc są świetne dla rodzin z dziećmi” – mówi Venkat. „Mogą być trochę powściągliwi w stosunku do nieznajomych, ale zwykle szybko się rozgrzewają dzięki dobrej socjalizacji”.

Szpic japoński jest również znany ze swojej lojalnej natury i śmiałej kory, co może być niespodzianką z powodu tak małej paczki. Nieznajomi, którzy go przestraszą, mogą wywołać tę szczekanie, ale łatwo go stłumić, zapewniając ze stada. Przedstaw go nowym odwiedzającym wygodnie, a jego kochająca natura zabłyśnie.

Tak długo, jak dobrze sobie radzi i potrafi rozprostować nogi, szpic japoński jest bardzo elastyczny i nadaje się do wszystkiego. Niezależnie od tego, czy jego domem jest mieszkanie w mieście, czy żyje na farmie, nie przejmuje się przestrzenią.

„Psy japońskie szpice mają dużo energii i łatwo je trenować” – mówi Venkat. „Mogą radzić sobie dobrze w małych przestrzeniach, tak samo dobrze, jak mogą być imponującymi konkurentami zwinności”.

Oddani towarzysze, jakimi są, szpic japoński wymaga dużo uwagi i ćwiczeń. Pozwól im swobodnie biegać po twojej dużej posesji lub bawić się w psim parku z innymi przyjaznymi psami.

Chociaż te szczenięta mogą być niespokojne, gdy zostaną same, są szczęśliwe i skoczne, gdy są u boku rodziny. Jeśli wybierasz się na weekendowy kemping, na jednodniową wędrówkę lub po prostu załatwianie sprawunków, zabierz ze sobą swojego japońskiego szpica — jego mały rozmiar czyni go idealnym kumplem w podróży!

Lojalne i czułe szpice japońskie są idealnymi szczeniętami do towarzystwa. Ich figlarny, ale łagodny duch czyni z nich świetnych towarzyszy dla dzieci i seniorów, ponieważ pragną przede wszystkim czasu ze swoimi ulubionymi ludźmi. Żyją dobrze również z innym futrzastym rodzeństwem, w tym z kotami.

Całe to nieskazitelne, śnieżnobiałe futro może wydawać się celem brudu, ale pozory mogą mylić — japoński płaszcz szpica ma teksturę porównywalną do nieprzywierającego teflonu i błota. ślizga się od razu lub można go łatwo wyczesać po wyschnięciu.

Pod jego puszystą warstwą zewnętrzną znajduje się gruby, suchy podszerstek, który wymaga szczotkowania co najmniej raz lub dwa razy w tygodniu, aby zapobiec powstawaniu sęków i matowieniu. Szczotki szpilkowe są jednymi z najlepszych szczotek dla psów do tego zadania, ponieważ docierają do podszerstka, aby usunąć martwe włosy, co pozwala uniknąć późniejszego zrzucania sprzątania.

Mówiąc o zrzucaniu, twój japoński szpic będzie „dmuchał” swoją sierść przez około 2-3 tygodnie dwa razy w roku, czyli wtedy, gdy zrzuca cały podszerstek. W tym czasie będziesz chciał szczotkować go codziennie, ale cotygodniowe sesje szczotkowania wystarczą na resztę roku. Jednak trzymaj się kąpieli tylko raz w sezonie (chyba że wpadnie w poważny bałagan!), aby chronić swoją wrażliwą skórę, utrzymując naturalne olejki w nienaruszonym stanie i zapobiegając wysuszeniu lub swędzeniu.

Jako aktywne i towarzyskie psy, szpic japoński wymaga regularnych umiarkowanych ćwiczeń. Co najmniej 45 minut interaktywnej zabawy, takiej jak aport, oraz codzienne spacery sprawią, że będzie szczęśliwy. Japońskie szpice szczególnie uwielbiają agility, uciekają ze smyczy w psim parku i gonią za piłką lub frisbee. Potem z przyjemnością przytuli się do ciebie na kanapie.

Dieta Twojego szpica japońskiego powinna być przygotowana dla małych ras o przeciętnych potrzebach ruchowych i energetycznych. Ogólnie rzecz biorąc, ta rasa nie jest znana z tego, że jest wybrednym zjadaczem i uwielbia chrupać przyjazne dla psów owoce i warzywa jako smakołyki. Zawsze konsultuj się ze swoim weterynarzem, co i ile karmić psa, ponieważ jego potrzeby żywieniowe zmienią się od szczenięcia do dorosłości i ponownie podczas jego złotych lat.

Ogólnie rzecz biorąc, szpic japoński jest zdrowym psem, który może żyć szczęśliwie i długo od 12 do 14 lat. Są one dotknięte bardzo nielicznymi chorobami genetycznymi dotykającymi inne rasowe zwierzęta i są uważane za jedną z najzdrowszych ras psów, mówi Georgina Ushi, DVM, dyrektor medyczny w Pet Urgent Care w Wesley Chapel.

Jednak są one predysponowane do zwichnięcia rzepki, co oznacza, że ich rzepki mogą ulec przemieszczeniu lub przemieszczeniu się z normalnego położenia, a nawet spowodować chorobę zwyrodnieniową stawów.

Japońskie szpice mogą również odczuwać katar, który można wyczyścić i delikatnie przetrzeć ciepłą wodą i ściereczką lub wacikiem. Ich skóra może również stać się sucha i swędząca, jeśli jest zbyt często kąpana, więc myj ten szpic tylko wtedy, gdy jest to konieczne. I chociaż trening z przysmakami może być skuteczną metodą uczenia ich sztuczek, zbyt duża ilość może spowodować otyłość tych małych szczeniąt.

Szpic japoński zadebiutował na wystawie około sto lat temu, w 1921 roku w Tokio. Uważa się, że pierwsze japońskie szpice zostały wyhodowane z białego szpica niemieckiego, który został przywieziony do Japonii przez północno-wschodnie Chiny około 1920 roku, według klubu ras. Uważa się, że szpic niemiecki jest jedną z najstarszych ras psów, sięgającą lat pięćdziesiątych XIV wieku, kiedy służyły jako psy stróżujące.

Ponieważ zapisy zostały zniszczone podczas II wojny światowej, pełna historia rasy szpic japońskiego jest nieznana. Uważa się jednak, że różne rasy szpiców były importowane z całego świata, w tym kanadyjski Keeshond, i krzyżowane w celu uzyskania bardziej pożądanych cech dla powstającej rasy japońskiej w latach 30. XX wieku.

Do 1948 roku Japoński Związek Kynologiczny ustanowił wzorzec rasy szpica japońskiego. Stamtąd rasa stała się niezwykle popularna w Japonii na początku lat 50. XX wieku, aw tym czasie była nawet eksportowana do Szwecji. W 1977 r. szpic japoński został uznany przez brytyjski Kennel Club, który rozszedł się już po całym świecie, w tym w Indiach, Australii i oczywiście w Stanach Zjednoczonych.

Rasa jest znana w Stanach Zjednoczonych od lat 80. XX wieku i została przyjęta do wielu klubów, w tym do Międzynarodowej Federacji Psów. Dziś szpic japoński jest rozpoznawany przez Fundację Stock Service American Kennel Club.

• Szczenięta japońskiego szpica są tak rzadkie, że każde z nich może kosztować ponad 25USD od renomowanych hodowców.
• Te dziarskie szczenięta rodzą się z uszami, które opadają na napiwków, dopóki nie osiągną odpowiedniego wieku, aby zwrócić uwagę na uszy.
• Aktorka i tancerka Jenna Dawson (i były mąż Channing Tatum) przynoszą do groomera swojego 13-letniego japońskiego psa szpica, Meekę, maseczki jagodowe co sześć tygodni. Meeka może też podobno robić piruety jak baletnica z Jeziora Łabędziego.