Informacje o rasie i charakterystyka psa rasy foxhound angielski

„Co jest w nazwie?” – spytała Julia Szekspira. W przypadku lisa angielskiego odpowiedź brzmi: „Całkiem trochę”. Jak można się domyślić, rasa pochodzi z Anglii i została wyhodowana do polowania na lisy. Ale zaskoczeniem może być to, że ten klasycznie wyglądający pies jest tak rzadki. W rzeczywistości lis angielski zajął ostatnie miejsce na liście popularności rasy American Kennel Club (AKC) w 2019 roku. Jeśli jednak szkoła średnia czegoś nas nauczyła, to właśnie ta popularność (lub jej przeciwieństwo) nie jest idealnym odzwierciedleniem zasług .

Po prostu zapytaj Toniego Koerbera, sekretarza angielskiego Foxhound Club of America, który dobrze zna rasę na polu łowieckim i poza nim. „Są pięknymi, inteligentnymi, dużymi, potężnymi psami”, mówi, „ale są też czułymi towarzyszami. Są twoimi przyjaciółmi na całe życie”.

Ale ze względu na swój rozmiar, siłę, wytrzymałość i niezależność, lisy angielskie niekoniecznie są naturalnym wyborem dla właścicieli psów po raz pierwszy, co może wyjaśniać, dlaczego nie wyrosły do znaczenia w Stanach Zjednoczonych. Rasa najlepiej radzi sobie z doświadczonym, cierpliwym rodzicem zwierząt domowych, mówi Koerber, który nazywa foxhounda „myślącym psem”. A gdy zwierzak i rodzic zostaną oboje wystarczająco przeszkoleni, by ze sobą współpracować, może zakwitnąć piękne partnerstwo.

POWIĄZANE: Kiedy jestem uważany za „doświadczonego” właściciela psa?

Lisy angielskie są zapalonymi myśliwymi i dobrze wyglądają. Te psy o głębokiej klatce piersiowej i dostojne mają około 24 cali wysokości w ramieniu i ważą od 60 do 75 funtów. Mają płaskie czaszki otoczone wysoko osadzonymi, wiszącymi uszami, które trzymają się blisko głowy i zwisają pod długimi pyskami. Ich ciała są muskularne, nogi proste, stopy okrągłe i kocie, a ogony zwężające się ku górze są noszone wesoło lub wysoko.

Podwójnie pokryte, krótkie, błyszczące futro lisa angielskiego zrzuca umiarkowaną ilość i wymaga tylko cotygodniowego szczotkowania, aby utrzymać je w czystości i pod kontrolą. Chociaż kolor sierści nie jest uważany za bardzo ważny u lisów, ich futro powinno być kombinacją czerni, brązu i bieli i może zawierać plamy będące mieszanką bieli i zająca, borsuka, żółtego i podpalanego.

Koerber opisuje lisy angielskie jako silne, wysportowane i inteligentne psy — kluczowe cechy dla psów goniących za lisami. Są również znani ze swojej wytrzymałości i wytrzymałości, które dobrze im służą na polu łowieckim, ale mogą stać się garstką, jeśli nie otrzymają odpowiednich ujścia do ćwiczeń swoich ciał i umysłów. Wyhodowane do pracy w stadzie, lisy angielskie są towarzyskie i dobrze dogadują się z innymi psami – zwłaszcza z innymi foxhoundami – i mają tendencję do korzystania z ich towarzystwa. Ich wysoki popęd zdobyczy oznacza, że do interakcji z kotami, małymi psami i innymi małymi zwierzętami należy podchodzić z ostrożnością i nadzorem.

POWIĄZANE: 13 ras psów, które mogą być Twoim następnym towarzyszem myśliwskim

Ale lisy angielskie to coś więcej niż tylko ich praca. Są czułymi, łagodnymi, przyjaznymi psami, a dzięki wczesnej socjalizacji i pozytywnemu treningowi wzmacniającemu, ci szlachetni myśliwi mogą być równie zadowoleni z zabawy w aportowanie z dzieckiem na podwórku, jak tropienie zdobyczy na angielskiej wsi.

Jak każda inna rasa psów gończych, lisy angielskie lubią się komunikować. Koerber mówi, że możesz oczekiwać, że będą szczekać, gdy zobaczą kogoś lub coś niezwykłego, i dadzą ci znać, że czegoś chcą. Z drugiej strony wycie jest mniej powszechną formą komunikacji dla lisów żyjących jako zwierzęta domowe, wyjaśnia. Te psy zazwyczaj nie wyją, chyba że są w stadzie.

Dobrze wytresowane foxhoundy mogą być wspaniałymi psami rodzinnymi — szczególnie w aktywnych rodzinach, które lubią biegać, wędrować i inne zabawy na świeżym powietrzu, takie jak jazda na rowerze. I jak wspomniano wcześniej, te szczenięta towarzyskie lubią towarzystwo innych psów. Chociaż są to delikatne szczenięta, lisy angielskie będą musiały być nadzorowane wokół małych dzieci po prostu ze względu na ich wielkość i energię. Szczęśliwy pies może nieświadomie przewrócić małe dzieciaki!

Chociaż ludzie mogą nie lubić definiowania ich przez swoją pracę, może to być ważne podczas opieki nad psami hodowanymi do określonego zadania. Foxhoundy angielskie urodziły się, by polować na lisy – aby wykorzystywać swoje rewelacyjne zdolności zapachowe do śledzenia ofiar na wielu kilometrach wsi we współpracy z dziesiątkami innych psów – i ignorowanie tego byłoby szkodliwe zarówno dla ciebie, jak i dla twojego psa. Te wysportowane psy potrzebują regularnych ćwiczeń, które stymulują zarówno ich ciała, jak i mózgi.

„Ogólnie rzecz biorąc, najbardziej satysfakcjonującym ćwiczeniem dla psów jest możliwość swobodnego poruszania się i angażowania się w zachowania specyficzne dla gatunku i rasy” – mówi Kim Krug, DVM, weterynarz. rezydent Animal Behaviour Clinic w Portland w stanie Oregon. W przypadku lisów angielskich może to wyglądać jak spacer, na którym pies może swobodnie podążać za nosem lub pozwolić mu bawić się z innym psem. „Zastanów się, co wybrałby twój pies, gdyby nie było tam smyczy” — kontynuuje Krug. „Jeśli twój pies zdecyduje się biegać zamiast chodzić, chodzić z nosem przy ziemi lub tarzać się w zapachu, prawdopodobnie najlepiej nam się przyda, jeśli będziemy mogli znaleźć dla niego miejsca, w których mógłby wykonywać tego typu ćwiczenia”.< /p>

O ile Twój ogar nie znajduje się w zamkniętej przestrzeni, ważne jest, aby trzymać go na smyczy. Chociaż dotyczy to wszystkich psów, jest to szczególnie konieczne w przypadku szczeniąt z wysokim popędem zdobyczy, takich jak lisy angielskie. Widok wiewiórki, królika lub innego małego stworzenia może rozpocząć pościg, który narazi psa na niebezpieczeństwo.

Według Kruga oznaki, że Twój pies nie ćwiczy wystarczająco dużo, obejmują (ale nie tylko):

• Nadpobudliwość poza godzinami ćwiczeń
• Niepożądane zachowania (żucie, drapanie)
• Niezdolność do uspokojenia się
• Zachowania związane z szukaniem uwagi (nadmierne łapanie łapami lub szczekanie)
• Niewielki lub brak głębokiego snu (rodzaj snu, w którym twój pies drga i wydaje odgłosy)

Wbrew powszechnemu przekonaniu nie są to charakterystyczne oznaki „złego” lub „trudnego” psa. Mogą po prostu oznaczać, że potrzeby psa dotyczące wzbogacenia fizycznego i psychicznego nie są zaspokajane.

Mówiąc o etykietach, angielskie lisy są często określane jako „uparte” w odniesieniu do treningu. Krug inaczej widzi tak zwane uparte psy. „Zachowanie psów, podobnie jak nasze, zależy od wyników lub konsekwencji” – wyjaśnia. „W większości przypadków, kiedy oceniam psy oznaczone jako »uparte«, stwierdzam, że pies w rzeczywistości unika czegoś nieprzyjemnego lub niewygodnego albo wybiera przyjemniejsze lub bardziej korzystne zajęcie”.

Krug zauważa na przykład, że pies może szybko nauczyć się, że jego zabawa dobiega końca, gdy odpowie na twoje wezwanie, by wrócić do domu po zabawie na podwórku. Jeśli zaczną ignorować twoje prośby o powrót do domu, nie są uparci, wyjaśnia. Po prostu wybierają najprzyjemniejszy wynik.

Innym powszechnym scenariuszem dla „upartych” psów jest to, że po prostu nie rozumieją, o co są proszone. „Tylko dlatego, że twój pies wie, że ma siedzieć, gdy otrzyma określoną wskazówkę w salonie, nie oznacza to, że może siedzieć na targu rolniczym z setkami ludzi, innymi psami, otaczającymi go dźwiękami, widokami i zapachami”. mówi Krug. „Potrafię wyrecytować 50 stanów w kolejności alfabetycznej podczas swobodnej rozmowy, ale trudno byłoby mi to zrobić podczas skoku spadochronowego”.

Chociaż niesprawiedliwe może być nazywanie lisów angielskich „upartymi”, Koerber zauważa, że są to niezależne psy, które potrzebują cierpliwych, uważnych właścicieli, którzy są chętni i potrafią poświęcić czas i wysiłek potrzebny do ich szkolenia. „Angielskie lisy mają opinię”, wyjaśnia, „ale jeśli to działa, są niesamowite”.

Na szczęście pielęgnacja jest znacznie prostsza. Krótka, gęsta, błyszcząca sierść lisa angielskiego powinna być szczotkowana raz w tygodniu, aby utrzymać je w czystości i aby dom nie zapełniał się futrem. Ich uszy powinny być regularnie sprawdzane pod kątem oznak infekcji. Jeśli skóra jest różowa z lekkim nalotem żółtego wosku, możesz ją zostawić w spokoju. Jeśli skóra jest czerwona i widzisz brązową lub czarną wydzielinę, skontaktuj się z weterynarzem. Foxhoundy angielskie również potrzebują regularnego przycinania, aby zachować zdrowe paznokcie.

Lisy angielskie to stosunkowo zdrowe psy, żyjące od 10 do 13 lat. Jednak ich rozmiar i budowa mogą sprawić, że będą podatne na kilka warunków zdrowotnych, na które warto zwrócić uwagę.

Rozszerzenie żołądka-volvulus (GDV) – często określane po prostu jako „wzdęcie” lub „skręcony żołądek” – jest bardziej prawdopodobne wpływać na duże psy o głębokich klatkach piersiowych. Według American College of Veterinary Surgeons (ACVS), stan występuje, gdy jedzenie i gaz powodują rozszerzenie lub rozszerzenie żołądka psa do tego stopnia, że zostają uwięzione w żołądku. Choroba może szybko się rozwijać i wymaga natychmiastowej pomocy weterynarza, dlatego ważne jest, aby znać i obserwować objawy: niepokój, nadmierne ślinienie się i suche falowanie. Możesz również zauważyć, że brzuch Twojego psa wygląda na spuchnięty.

Dysplazja stawu biodrowego psów (CHD) to stan rozwojowy, w którym staw biodrowy ulega deformacji, co skutkuje luźnym stawem. Może prowadzić do bólu, problemów z poruszaniem się i choroby zwyrodnieniowej stawów. Według ACVS istnieje wiele przyczyn, ale genetyka jest największym pojedynczym czynnikiem ryzyka rozwoju CHD. Objawy CHD obejmują utykanie, wahanie się wstać lub podskoczyć, przeniesienie ciężaru na kończyny przednie, utratę mięśni kończyn tylnych oraz ból bioder.

Dobrym pomysłem jest skontaktowanie się z weterynarzem w sprawie tych schorzeń, aby dowiedzieć się więcej o objawach i omówić sposoby ich potencjalnego całkowitego zapobiegania.

Podczas gdy polowania na jelenie z psami były ulubioną rozrywką na początku średniowiecza, AKC wyjaśnia, że cofające się lasy w połączeniu ze wzrostem populacji zmusiły brytyjską szlachtę do rozważenia nowego kamieniołomu — rudy lis — w XIV wieku.

To, co uważamy za tradycyjne brytyjskie polowanie na lisy, w którym konni myśliwi są prowadzeni przez watahę psów gończych, tropiących lisa w okolicy, pojawiło się dopiero w XVII wieku. A wraz ze sportem przyszła rasa. Angielski foxhound został stworzony przez skrzyżowanie psów polujących na jelenie, znanych z wytrzymałości i zdolności zapachowych, z szybkimi, zwinnymi gońcami typu greyhound.

Sport zyskał na popularności, nie tylko w Anglii. W XVIII wieku polowania na lisy w stylu angielskim miały miejsce również w Ameryce. Ale dopiero w 1909 AKC zarejestrowała swojego pierwszego angielskiego foxhounda, psa o imieniu Auditor.

Popularność polowania na lisy spadła od czasów wojen światowych. Szkocja zakazała tego sportu w 2002 r., aw 2005 r. weszło w życie prawo stanowiące, że ofiara musi być zastrzelona przez myśliwych, a nie zabijana przez psy. Tak więc w wielu miejscach (w tym w USA) cel polowania na lisy przesunął się na zwykłe śledzenie ofiary, a nie zabijanie. A w niektórych przypadkach nie ma nawet żywej zdobyczy – tylko wcześniej ułożony zapach.

• Według XIX-wiecznego powieściopisarza i poety Charlesa Kingsleya lisy angielskie to wyhodowane połączenie tężyzny i piękna — jak skrzyżowanie lwa i jelonka. Napisał: „Oprócz greckiego posągu, mówię, znam niewiele takich kombinacji wdzięku i siły, jak u pięknego lisa… Starym dzikim ideałem piękna był lew, typ zwykłej, potężnej siły. – cywilizowany ideał, powiedzmy jelonek, rodzaj delikatnej gracji. Przez sprytne rozmnażanie i wybieranie, przez długie stulecia, człowiek połączył oba i stworzył lisa gończego — lwa i jelonka w jednym”.
• Tradycyjne angielskie polowanie na lisy obejmuje 40–60 psów prowadzonych przez konnych myśliwych. Łowca używa zawołań (tzw. wiwaty) lub małego klaksonu, aby komunikować się ze sforą.
• Chociaż są one z pewnością podobne (i spokrewnione), lisy angielskie i lisice amerykańskie to dwie różne rasy. Facet o nazwisku George Washington (tak — ten George Washington) był wpływowy w tworzeniu tego ostatniego, który jest mieszanką lisa angielskiego i importowanych francuskich psów gończych. Rezultatem jest wyższy, szczuplejszy pies.