Informacje o rasie i charakterystyka psa Lhasa Apso

Lhasa apso (wymawiane „LAH-suh-AHP-so”) to inteligentny i rozmyślny mały pies o wielkiej osobowości. Często opisuje się je jako zabawne, wesołe i chętne do pomocy. Pochodząca z Tybetu Lhasa została wyhodowana jako pies stróżujący w pałacach i klasztorach buddyjskich wysoko w Himalajach. Lhasa pochodzi z Tybetu, a apso to tybetańskie słowo, które luźno tłumaczy się jako „pies”. To pochodzenie ujawnia się we współczesnej Lhasie — są czujni i lojalni wobec swoich właścicieli, choć często nieufnie odnoszą się do obcych.

Lhasa znana jest z długiej, prostej, gęstej sierści i charakterystycznej części włosów, która nadaje jej lwią grzywę, która pasuje do jej ducha lwiego serca. Właściciele powinni spodziewać się regularnego szczotkowania psów, aby były szczęśliwe i zdrowe przez okres ich ponadprzeciętnego życia.

Koszt jest bardzo zróżnicowany w zależności od wielu czynników (w tym lokalizacji), ale Don Evans, prezes American Lhasa Apso Club (ALAC), mówi, że można spodziewać się zapłaty od 14do 18USD dla szczeniaka od renomowanego hodowcy.

Dorosłe samce Lhasa apsos mają około 10–11 cali wzrostu i ważą 12–18 funtów, podczas gdy samice są nieco mniejsze. Lhasa apsos mają wspaniałe czarne, jasnobrązowe, kremowe, białe i/lub czerwone płaszcze, ale mogą też być niebieskie, szare i srebrne, chociaż są one mniej powszechne.

Ich soczyste loki stają się dłuższe, więc warto związać ich lejącą się fryzurę gumką lub nadać im słodki, szczenięcy krój, aby nie dopuścić do futra z oczu. Mają czarno-brązowe nosy, długie brody (jeśli ich włosy są długie) i nieco dłuższe pyski niż podobne psy z zadartym nosem, takie jak pekińczyk.

Lhasowie mają dużo pewności siebie i bezczelności, do tego stopnia, że są znani jako abso seng kye („pies wartowniczy z kory lwa”) w Tybecie, gdzie zostały po raz pierwszy wyhodowane. Zapytaj dowolnego właściciela Lhasy apso, a powie Ci o sprytach tego małego psa, chociaż jego wysoka inteligencja i niezależność mogą oznaczać, że trudniej ją trenować.

To powiedziawszy, Evans podkreśla, że ich urok i wierność sprawiają, że te psy są „warte tego, jeśli sprostasz wyzwaniu”. Ich lojalność oznacza, że zawsze będą cię wspierać, chociaż na początku często trzymają się z dala od obcych – co nie jest zaskakujące, ponieważ zostały wyhodowane, aby chronić pałace przed intruzami.

Szczenięta Lhasy apso dojrzewają emocjonalnie nawet do trzech lat. Jednak z oddanym właścicielem i mnóstwem pochwał i pozytywnego wzmocnienia, ich energia może zostać skierowana na uczenie się nowych rzeczy. Lhasa apsos przoduje w szkoleniach agility, a niektóre z nich znane są nawet z tego, że hodują zwierzęta gospodarskie lub pracują jako psy terapeutyczne.

„Oprócz tego, że są kochanymi zwierzętami domowymi, Lhasy są wszechstronne — mogą i uczestniczą we wszystkich rodzajach wydarzeń American Kennel Club, takich jak posłuszeństwo, rajdy, agility, nurkowanie w dokach, praca węchowa, i oszukać psa” – mówi Evans.

Lhasowie są lojalni wobec swojego plemienia i dobrze sobie radzą z dorosłymi i dziećmi, które szanują ich granice. „Lhasa może stworzyć wspaniałe rodzinne zwierzaki — nawet z małymi dziećmi — o ile dzieci zrozumieją (za poleceniem rodziców), aby dać psu trochę przestrzeni — mówi Evans. Jeśli są odpowiednio uspołecznione i wyszkolone, Lhasa może dogadać się z innymi psami i zwierzętami domowymi, ale wiedz, że Lhasa może lubić być szefem.

POWIĄZANE: Jak pomóc dzieciom w zdrowym związku ze zwierzętami

Lhasas będzie tolerować samotność przez rozsądny czas, ale zastanów się dwa razy, jeśli masz sąsiadów, którym mogłoby przeszkadzać jakiekolwiek szczekanie podczas Twojej nieobecności. „Nie są psem do gadania, ale dzięki swojemu wyostrzonemu słuchowi zaalarmują cię o nieoczekiwanych wydarzeniach” – mówi Evans. Ich niewielkie rozmiary mogą sprawiać, że wydają się idealnymi psami mieszkalnymi, ale ich kora może dowieść, że jest inaczej.

Lhasy potrzebują umiarkowanej ilości ruchu. Wystarczy 20-minutowy spacer raz lub dwa razy dziennie i trochę czasu na zabawę w domu lub na podwórku, zwłaszcza na etapie szczenięcia.

Idealny właściciel Lhasy to ktoś, kto ma „poczucie humoru, inteligencję i lubi obcować ze swoim zwierzakiem” — mówi Evans. Radzi, aby nowi właściciele byli cierpliwi i rozumieli, że podobnie jak w przypadku innych psów, przystosowanie się Lhasy apso do nowego otoczenia może zająć trochę czasu.

Jeśli chodzi o pielęgnację, Lhasa apso jest zdecydowanie wymagająca w utrzymaniu. Chociaż nie rzuca dużo, jej długa i bogata sierść może się dość plątać i matowieć, jeśli nie jest odpowiednio pielęgnowana – zalecane jest codzienne szczotkowanie i co dwa miesiące kąpiel. Niektórzy właściciele decydują się na utrzymywanie krótkiej sierści psa w stylu „szczeniaka”, aby było łatwiej ją utrzymać, ale obie fryzury są równie urocze i godne niesamowitego wyglądu.

Lhasa będzie również potrzebowała co kilka tygodni podstawowej pielęgnacji poza pielęgnacją włosów, w tym przycinania paznokci i szczotkowania zębów. Eksperci zalecają codzienne mycie zębów psa, jeśli to możliwe. Tylko pamiętaj, aby używać pasty do zębów dla psów, ponieważ pasta do zębów dla ludzi jest toksyczna dla psów! Jej uszy również muszą być regularnie sprawdzane i czyszczone.

Twoja Lhasa powinna jeść karmę dla psów wykonaną z wysokiej jakości składników. Monitorowanie jej jedzenia i ćwiczeń jest ważną częścią opieki, zapobiegającą przybieraniu na wadze przez psa. Wizyta u weterynarza może pomóc określić, ile i jak często karmić Lhasę, aby była zdrowa.

Lhasa apso jest ogólnie zdrową rasą, ale może być podatna na problemy zdrowotne, takie jak dysplazja stawów biodrowych i zwichnięcie rzepki. Według American Lhasa Apso Club (ALAC) mogą również zajmować się problemami z oczami, takimi jak zanik siatkówki, pigmentowe zapalenie rogówki, suche oko i jaskra.

Inne częste problemy zdrowotne Lhasy apsos to wiśniowe oko (czerwona masa w wewnętrznym kąciku oka psa), alergie i genetyczna choroba skóry zwana zapaleniem gruczołów łojowych, gdzie gruczoły łojowe stać się zaognionym. Według ALAC Lhasa apsos może być również podatna na krwotoczne zapalenie żołądka i jelit (HGE), zagrażającą życiu chorobę, która może wystąpić u małych i średnich ras psów. Jeśli wcześnie złapiesz znaki ostrzegawcze (takie jak krwawa biegunka), stan można wyleczyć.

Przy odpowiedniej pielęgnacji Lhasa apsos żyje długo — średnio około 12–15 lat. Niektórzy nawet żyli dobrze po dwudziestce.

Jeśli kupujesz Lhasę od hodowcy, ważne jest, aby cieszyła się ona dobrą opinią i była oddana utrzymaniu zdrowych zwierząt. Hodowca Lhasa apso powinien być w stanie pokazać ci zapisy rodowodowe, które dowodzą, że ich psy są wystarczająco zdrowe do rozmnażania.

Lhasa apsos ma królewską historię, która zaczyna się w 8r. p.n.e. w Tybecie, kiedy to hodowano je jako psy strażnicze, które według ALAC stały na straży w pałacach i klasztorach buddyjskich wysoko w Himalajach. Legenda głosi, że dzielny mały Lhasa apsos zainspirował to starożytne tybetańskie powiedzenie: „Jeśli śnieżny lew zostaje w górach, jest śnieżnym lwem; jeśli schodzi do dolin, staje się psem”.

Lhasy przez wieki cieszyły się popularnością wśród mnichów buddyjskich i Dalajlamów — nigdy nie zostały sprzedane, a zatem były bardzo cenionym prezentem. Według ALAC niektórzy buddyści tybetańscy uważają, że dusze lamów (kapłanów) odradzają się jako Lhasa apsos na etapie reinkarnacji tuż przed odrodzeniem się jako ludzie.

Lhasa apsos po raz pierwszy przybyła na Zachód na początku XIX wieku, lądując w Stanach Zjednoczonych (a konkretnie w New Jersey) w 1933 r., po tym, jak Dalajlama podarował go parze. American Kennel Club uznał rasę zaledwie dwa lata później, a ALAC został założony w 1959 roku.

• Wiele lat temu Dalajlamowie obdarowywali Lhasy, często parami, cesarzom Chin, ponieważ uważano, że przynoszą szczęście i dobrobyt.
• A rodzicielska rasa shih tzu, Lhasa, została wyhodowana z pekińczykiem, aby stworzyć tych potomków strażników z Chin.
• Królewska Lhasa ma sławnych właścicieli, w tym Gwen Stefani, Ellen Degeneres i Jane Lynch. Według AKC wielkimi fanami byli również Elizabeth Taylor, Kurt Vonnegut i Liberace.