Bretania (Brittany Spaniel) Informacje o rasie i charakterystyka psów

Kompaktowy, żywy, kochający zabawę pies myśliwski, Bretania (znany również jako amerykański Bretania i Bretański spaniel) ma pięknie wzorzystą sierść, długie nogi i energię na wiele dni. Ten entuzjazm, wraz z ich wielkimi mózgami, radosnym usposobieniem i chęcią zadowolenia, sprawia, że szkolenie jest ucztą zarówno dla psa, jak i dla człowieka.

Brittanys rozwijają się dobrze, gdy otrzymują pracę do wykonania, niezależnie od tego, czy jest to praca jako pies ptak, czy przyciąganie uwagi w psich sportach. Wyhodowane jako psy myśliwskie, często są używane jako towarzysze polowań. Ale dzięki swoim rozsądnym rozmiarom, łatwym w utrzymaniu potrzebom pielęgnacyjnym i przyjaznym osobowościom, Bretania może być idealnym zwierzakiem rodzinnym — tylko pod warunkiem, że ta rodzina jest wystarczająco wypoczęta na świeżym powietrzu i ma wystarczająco dużo energii, aby nadążyć za swoim szczeniakiem.

Długi i zwinny Bretania to muskularny, średniej wielkości, szczęśliwy pies o wadze od 30 do 40 funtów. Ich przepiękna sierść, która może być płaska lub falująca, występuje w przyciągającej wzrok bieli i pomarańczy lub bieli i wątrobie. „Typowa Bretania ma kolorową maskę na oczach i uszach oraz pinto wzór koloru na ciele” – mówi Karen Hanson z Labyrinth Brittanys, złotej hodowli w środkowej Wirginii.

Prawie wszystko w wyglądzie tego wysportowanego szczeniaka sprowadza się do tego, do czego się urodziły: polowania. Ich potężne ciała i długie nogi umożliwiają im szybkie pokonywanie dużej ilości ziemi. Ich wspaniałe płaszcze to coś więcej niż tylko wygląd — odrobina piór na uszach i nogach zapewnia im wystarczającą ilość futra, aby chronić je podczas pracy, ale nie na tyle, by zaplątać się lub zaplątać w gałęzie.

Podczas gdy niektóre szczenięta Bretanii rodzą się bez ogona, inne mogą mieć zadokowany ogon. Ta praktyka jest kontrowersyjna, a zwolennicy wierzą, że obcinanie ogona pomaga zapobiegać kontuzjom na polu; jednak American Veterinary Association twierdzi, że twierdzenie to nie ma znaczącego wsparcia naukowego – a dokowanie może być bolesne dla zwierzęcia!

Ich niezbyt duży rozmiar jest również związany z psotną przeszłością: były używane przez kłusowników do nielegalnego polowania na bażanty i inną zwierzynę łowną. „Bretania została wynaleziona jako pies kłusownika – mniejszy wyżeł, który mógł wślizgiwać się na sąsiednie posiadłości, aby polować zarówno na ptactwo łowne, jak i króliki” – mówi Hanson. Nawet ich twarze odgrywają rolę w polowaniu: te gęste brwi pomagają chronić oczy w terenie i chociaż ich łagodny wyraz twarzy może technicznie im nie pomagać w polowaniu, większość właścicieli Bretanii przyzna, że te słodkie twarze zyskały uznanie żywiołowe psy nieraz wychodzą z przysłowiowej budy!

Wiesz, że potrafią polować, ale czy spaniel bretoński jest dobrym psem rodzinnym? Odpowiedzią jest entuzjastyczne „tak!”

Słodka i mądra Bretania to entuzjastyczny pies, którego łatwo pokochać. I oddaje tę miłość także swojej rodzinie. „To, co Brittanys robią najlepiej, to bycie psem do towarzystwa dla swoich rodzin”, mówi Hanson, „A najszczęśliwsze jest to, że biorą udział w każdej czynności, jaką wykonują ich właściciele”. Więc chociaż urodziła się, by polować — jeśli ma pióra, Bretania może je wywęszyć — jej nieograniczona energia, wytrzymałość, inteligencja i posłuszna natura oznaczają, że jeśli jest coś, czego chcesz spróbować, będzie u twego boku , bob-tail (lub bezogonowy zad) macha w każdej chwili.

Brittanys są naturalnymi praktykami wielu psich sportów, takich jak agility, flyball, tropienie, nurkowanie w dokach i w zasadzie każdej innej przyjaznej psom aktywności, która pozwala im zużywać energię i spędzać czas ze swoimi psami. ludzie. Ich przyjazne zachowanie sprawia, że są wybitnymi psami terapeutycznymi, a jeśli chodzi o posłuszeństwo, są mistrzami. Konsekwencja, pozytywne wzmocnienie i delikatne podejście są niezbędne podczas pracy z tą emocjonalną rasą, ponieważ nawet kilka ostrych słów może zachwiać ich duchem.

Ten sam wigor i wigor, które sprawiają, że błyszczą we wszystkim, od polowania na bażanty po muchy, mogą również stanowić pewne wyzwania – mianowicie, że ta rasa łatwo się nudzi, więc to od Ciebie zależy, czy je zapewnisz z czymś do zrobienia… lub mogą wymyślić własne gry z wykorzystaniem twojej sofy lub ulubionych butów. Zarówno ich ciała, jak i mózgi potrzebują poważnej stymulacji każdego dnia, a szybki spacer po bloku i ćwiczenie „siadania” przed kolacją nie załatwi sprawy.

„Zmęczona Bretania jest zazwyczaj szczęśliwą Bretanią, a znudzona Bretania może stać się destrukcyjna” — mówi Hanson. „Te psy są wykonawcami. Chcą być w ruchu. Pod koniec dnia uwielbiają zwijać się w kłębek i oglądać telewizję z rodziną, ale chcą coś zrobić w ciągu dnia – z tobą”. Zanim więc otworzysz drzwi i wpuścisz tę futrzaną kulę energii, musisz być przygotowany na zapewnienie jej fizycznej i stymulacji, której potrzebuje. Często jest to najłatwiejsze do osiągnięcia w domu z dostępem do dużego, bezpiecznie ogrodzonego podwórka lub dużej działki, na której Twój dziarski zwierzak może pokryć część terenu przez cały rok.

Mając to na uwadze, miejsce do wędrowania to nie wszystko, czego potrzebujesz. „Wiele osób myśli, że ponieważ mają ogrodzone podwórko, ich pies będzie ćwiczył sam; większość nie” – mówi Hanson. „Brytania najlepiej radzą sobie z bardziej zorganizowanymi ćwiczeniami – długimi spacerami, grami itp.”

Przygoda jest w DNA Bretanii i żadna ilość treningu nie zmieni faktu, że w głębi serca jest psem myśliwskim i potrafi w mgnieniu oka uciekać z pola widzenia. Dobre ogrodzenia, wysokiej jakości trening posłuszeństwa (z naciskiem na przyjście na wezwanie!) i mnóstwo ćwiczeń – w tym gry mózgowe, takie jak interaktywne zabawki i łamigłówki z jedzeniem – pomogą ci utrzymać Britt z dala od kłopotów.

Te wrażliwe dusze nie są dobrymi psami hodowlanymi; Brittany lubią być blisko swoich ludzi, więc im więcej przygód wyruszacie razem, tym szczęśliwszy będzie wasz szczeniak. Brittanys może być wyjątkowymi kumplami do biegania, a jeśli nie jesteś biegaczem, zabranie Bretanii na rower lub wędrówkę da jej szansę na rozprostowanie długich nóg. Po prostu upewnij się, że opanowałeś komendę pięty lub przywołania, jeśli jesteś w obszarze, w którym mogą schodzić ze smyczy. Gdy Twój Britt dorośnie, psie sporty, takie jak zwinność, mogą być świetnym sposobem na nawiązanie więzi, a jednocześnie wypuszczenie trochę pary. Rasa ta uwielbia trzymać się z tobą przygód i tolerować polowanie na śniegu, ale ponieważ ich sierść nie jest najgrubsza, nie należy ich zostawiać na zewnątrz na dłuższy czas. Jeśli pogoda Ci nie odpowiada, załóż, że Twoja Bretania też. I chociaż uwielbiają być w ruchu, zawsze wypatruj charakterystycznych oznak, że Twoja Bretania ma trochę za dużo ruchu.

Brytania zwykle kochają ludzi i inne psy, chociaż mogą być zbyt hałaśliwe dla małych dzieci lub seniorów. Często dobrze dogadują się z kotami, zwłaszcza jeśli są wprowadzane, gdy są młode. Zachowaj jednak ostrożność w stosunku do innych małych zwierząt, takich jak kieszonkowe zwierzaki lub ptaki – ich historia polowań i silna pogoń za zdobyczą idą w parze.

Jeśli chodzi o piękno Bretanii, to wszystko jest naturalne (mają minimalne potrzeby w zakresie pielęgnacji). Niskie koszty utrzymania nie oznaczają jednak, że są uważane za hipoalergiczne; chociaż nie mają grubej sierści, rzucają dość regularnie.

Cotygodniowe szczotkowanie pomoże ci kontrolować to zrzucanie, chociaż możesz też chcieć zrobić im szybki raz jeszcze, gdy już wyskoczą z krzaków, aby sprawdzić, czy nie ma kleszczy, zadziorów, maty i wszelkie skaleczenia lub otarcia, które mogły się dostać. Szczotkowanie ich przed spacerem po lesie może również zapobiec przywieraniu niektórych zadziorów. Kąpać je tylko wtedy, gdy są brudne, w razie potrzeby przycinać paznokcie (jeśli słyszysz, jak stukają o podłogę, to sygnał, że ich paznokcie są za długie) i regularnie myć zęby.

Konsekwencja i życzliwość to najważniejsze elementy treningu wrażliwej Bretanii; ostre słowa mogą zmiażdżyć jej czułą duszę, więc trzymaj się pozytywnego wzmocnienia, używając smakołyków, zabawek, czasu na zabawę i uczucia, aby ją nagrodzić. Brittanys są tak chętne i inteligentne, że raczej nie uznasz tego za trudne zadanie — te ciekawskie psy szybko wychwytują nowe polecenia i zachowują to, czego nauczyły się podczas jednej sesji treningowej. Najtrudniejszą częścią szkolenia Bretanii może być wyprzedzanie jej krzywej uczenia się!

Oczekiwana długość życia w Bretanii wynosi około 12-14 lat i jest to stosunkowo zdrowy pies, który należy wziąć pod uwagę tylko kilka problemów zdrowotnych związanych z rasą, mówi dr Holly Weber, DVM, CVA z Best Friends Animal Clinic w Sarasota na Florydzie. „Główne predyspozycje do chorób w Bretanii obejmują dysplazję stawów biodrowych, która niestety jest częstym objawem u większości ras sportowych” – mówi Weber. „To bardzo wieloczynnikowy proces, ale upewnij się, że rodzice mają ocenianie biodra przez Fundację Ortopedyczną dla Zwierząt (OFA), jeśli masz szczeniaka Bretanii” – mówi. PennHIP jest również uważany za dobrą opcję certyfikacji. I kiedy będziesz przyglądać się zdrowiu szczeniaka, powinieneś porozmawiać z hodowcą o innych certyfikatach zarówno dla szczeniaka, jak i rodziców szczeniaka, takich jak zdrowie serca, oczu, rzepki i tarczycy.

Padaczka, zaburzenie napadowe, jest dość powszechna wśród Bretanii, mówi Weber, a także mają skłonność do tocznia rumieniowatego tarczowego, autoimmunologicznej choroby skóry, która jest zwykle zauważana po raz pierwszy, gdy pojawiają się zmiany w kolorze i fakturze psiego nosa. Regularne wizyty u weterynarza mogą pomóc w utrzymaniu się na szczycie tych i innych schorzeń.

Bretanii są piękne, więc nie jest zaskoczeniem, że już w XVII wieku dowody tej rasy – lub przynajmniej wątrobiano-białe psy typu bretońskiego, przynajmniej — można je zobaczyć na europejskich obrazach i gobelinach. Nazwa rasy pochodzi od północno-zachodniej prowincji francuskiej, z której pochodzi Bretania. Rasa, którą dziś rozpoznajemy, naprawdę zaczęła się pojawiać w połowie XIX wieku, kiedy lokalni francuscy sportowcy zaczęli krzyżować swoje spaniele z seterami angielskimi, co zaowocowało psem z krótkim ogonem, który wskazał i szybko i posłusznie aportował.

Dzięki tym cechom psy zyskały popularność w kilku różnych kręgach. Kłusownicy zaczęli używać mniejszego bretońskiego spaniela, jego szybkości i umiejętności, aby odzyskać nielegalną zwierzynę. W tym samym czasie wystawy psów cieszyły się coraz większą popularnością w Wielkiej Brytanii i Francji, a jak się okazało, Bretania była na ringu równie naturalna, jak w terenie.

Rasa została oficjalnie uznana we Francji jako „Epagneul Breton”, czyli spaniel bretoński w 1907 roku. Do Stanów Zjednoczonych przybyli w 1931 roku i spaniel bretoński został następnie uznany przez American Kennel Club w 1936 r. W 1982 r. AKC skróciło nazwę rasy do Bretanii, porzucając „spaniel” ze względu na fakt, że pies działa bardziej jak wyżeł niż spaniel, ale pełna nazwa pozostaje preferowana w innych częściach świata.

• Chociaż Bretania nigdy nie wygrała Best in Show na wystawie psów w Westminster Kennel Club, mogą ubiegać się o więcej podwójnych championów (psy, które zdobyły mistrzostwo zarówno w budowie, jak i w terenie) niż wszystkie inne rasy sportowe razem wzięte.
• Populacja Bretanii spadła podczas II wojny światowej, gdy hodowla we Francji została wstrzymana. Po wojnie francuscy hodowcy otworzyli swoje standardy, aby umożliwić psom z czarnymi plamami dywersyfikację zubożonej europejskiej puli genowej. Kolor czarny jest jedną z największych różnic między standardem rasy w USA i Kanadzie w porównaniu do wszystkich innych krajów.
• Niektóre Bretania rodzą się bez ogona, a to z powodu dominującej cechy, która jest trudna do rozmnażania dla. Według Paw Print Genetics, gdy zarodek otrzymuje dominujący bezogonowy chromosom od jednego z rodziców, rezultatem jest bezogonowy szczeniak; jednak każdy zarodek, który otrzyma chromosom bez ogona od obojga rodziców, zostanie ponownie wchłonięty do krwiobiegu. Jeśli zarodek otrzyma recesywną cechę długiego ogona od obojga rodziców, szczenię urodzi się z długim ogonem.