Informacje o rasie i charakterystyka psa rasy Mastiff

Mastif, znany również jako mastif angielski lub mastif staroangielski, jest jedną z najstarszych ras psów znanych człowiekowi. Słyną z bardzo dużych rozmiarów i historycznie odgrywały ważną rolę w ochronie ludzi jako strażnik, a nawet pomoc wojenna.

Chociaż pies nie jest szczególnie popularny w Stanach Zjednoczonych, właściciele, którzy adoptują mastiffa, szybko zdają sobie sprawę, że jest on łagodnym i spokojnym dodatkiem do rodziny – i doskonale zadowala się leniuchowaniem na kanapie. Podwórko to bonus dla właścicieli mastifa, ale nie konieczność. I chociaż potrzeby pielęgnacyjne mastifa są minimalne, nie są one dokładnie czystymi zwierzętami: ślinienie psa jest nadmierne — i może nawet wylądować na twoim suficie.

„Ekstra-duży” jest praktycznie niedopowiedzeniem dla tych psów, jeśli chodzi o masę — zwłaszcza w przypadku samca mastifa angielskiego.

„Największy pies, jakiego kiedykolwiek widziałem, pod względem wagi, był mastifem — [miał] ponad 2funtów”, mówi Scott Neabore, DVM, właściciel Kliniki Weterynaryjnej w Neabore w Haddonfield, NJ „A to nie jest pies z nadwagą. To po prostu ogromny pies”.

Mastif jest tak duży, że oficjalny wzorzec rasy nie dzieli maksimum dla wzrostu psa, tylko minimum: Wzrost suki mastiffa angielskiego wynosi co najmniej 27,5 cala w ramieniu, podczas gdy samiec ma co najmniej 30 cali. Waga może wynosić 120-170 funtów dla kobiet i 160-230 funtów dla mężczyzn.

Nawet przy jego bardzo dużych rozmiarach i muskularnej budowie, mastif ma naturalną słodycz, z jego pomarszczonymi brwiami, opadającymi policzkami i skłonnością do ślinienia się. Kolory mastifa mogą być płowe, morelowe lub pręgowane; jego pysk, uszy i nos są ciemne, a oczy brązowe. Sierść psa jest krótka i od czasu do czasu zrzuca, ale jest łatwa w utrzymaniu.

Te psy służyły ludziom jako strażnicy od czasów starożytnych, a wraz z tym obowiązkowym DNA pojawia się temperament mastifa angielskiego, który jest głęboko lojalny, dobroduszny i chętny do zadowolenia. Mastif z natury jest odważny, ale posłuszny i jest doskonałym rodzinnym zwierzakiem. Mastiffy są delikatne w stosunku do dzieci, ale pamiętaj, aby nadzorować je wokół małych dzieci — ze względu na ich duże rozmiary, ktoś może przypadkowo nadepnąć!

Mastif ma tendencję do dogadywania się z kotami i innymi psami, zwłaszcza jeśli są wprowadzane za młodu.

„Zazwyczaj są całkiem dobroduszni” — mówi Neabore. „Myślę, że w tym momencie większość ludzi hodujących mastify, którzy są odpowiedzialnymi hodowcami… w wielu przypadkach próbuje rozmnażać się pod kątem temperamentu i w końcu są całkiem miłymi psami”.

Mastiffy są inteligentne i wrażliwe. Podczas treningu szczenięta mastifa, podobnie jak w przypadku wszystkich ras, najlepiej reagują na życzliwość, konsekwencję i pozytywne wzmocnienie – nigdy nie szorstkie słowa lub poprawki.

Ponieważ są one podatne na problemy ze stawami, idealna przestrzeń życiowa ma ograniczone schody lub nie ma ich wcale, mówi Neabore. W rzeczywistości we wczesnych latach mastiffa ważne jest, aby unikał nadmiernego biegania, skakania, a nawet długich spacerów, ponieważ te treningi mogą przeciążać ich szybko rosnące ciała. Nawet w późniejszych latach mogą być dość samowolne na spacerach, a kiedy skończą, to już koniec. Powodzenia w poruszaniu się, gdy zdecydują się usiąść na trawie!

To nie jest rasa, która lubi spędzać czas w samotności. Mastif woli przebywać z rodziną, lubi też spędzać czas z innymi zwierzętami domowymi. Rodzina domowników uszczęśliwiłaby tego leniwego chłopca.

Neabore mówi, że właściciele mastifów powinni trzymać w pobliżu mnóstwo ręczników i przygotowywać się na zalew śliny. „Ludzie, którzy czują się niekomfortowo z całym ślinotok i ślinienie się, nie będą lubili mieć mastifa”, mówi Neabore, dodając, że rożen rzeczywiście zakrywa podłogi, a nawet zwija się na ścianach i sufitach, gdy twój mastif się trzęsie. jego głowa. „To duże, śliniące się psy” – mówi.

Podobnie jak wszystkie psy o imponujących rozmiarach, mastif powinien być wcześnie wyszkolony i socjalizowany, aby zachowywał się dobrze, gdy wyrośnie na swoją dużą – a czasem samowolną – posturę. Mastify najlepiej uczą się podczas krótkich sesji treningowych wypełnionych pozytywnością, pochwałami i smakołykami. Jeśli sesja potrwa zbyt długo, może się znudzić i rozproszyć, a nawet zasnąć!

W przypadku mastifów potrzeby w zakresie pielęgnacji są minimalne. Przez cały rok jego krótką sierść należy czesać kilka razy w tygodniu, a zwłaszcza w okresach linienia dwa razy w roku. Zmarszczki wokół głowy i twarzy mogą wymagać czyszczenia i, jak w przypadku wszystkich psów, będzie potrzebował regularnego przycinania paznokci i czyszczenia zębów.

Mastiffy, ze względu na swój rozmiar, są podatne na szereg schorzeń, w tym schorzenia stawów i układu mięśniowo-szkieletowego, takie jak dysplazja łokcia i stawu biodrowego. Mogą również cierpieć na choroby serca, niedoczynność tarczycy, problemy z oczami, niektóre nowotwory i problemy neurologiczne, w tym epilepsję.

Jako bardzo duża rasa, mastify są podatne na zespół rozkurczu żołądka (GDV) lub wzdęcia, co jest stanem żołądka, który ma miejsce, gdy powietrze gromadzi się w żołądku, powodując go skręcić, przekręcić. Może zagrażać życiu. Ostateczna przyczyna wzdęcia nie została zidentyfikowana, ale możesz porozmawiać ze swoim weterynarzem o tym, jak zmniejszyć ryzyko.

Kiedy Neabore rozmawia z właścicielami szczeniąt dużych ras, w tym mastifów, zaleca procedurę zwaną gastropeksją. Można to wykonać, gdy szczenię jest sterylizowane lub kastrowane. Lekarz przyszywa zewnętrzną ścianę żołądka do ściany ciała, zapobiegając jego przemieszczaniu się.

Ze względu na swój rozmiar i problemy medyczne, mastify żyją krócej niż wiele psów, średnio 6–10 lat. „Ludzie muszą być przygotowani, że nie będą żyć tak długo, jak pies, który jest mniejszy” – mówi Neabore. „Psy wielkich ras na ogół mają krótszą długość życia, więc dla mastifa siedem, osiem lub dziewięć lat byłoby naprawdę dobre”.

Mastiffy są podatne na otyłość, która może dodatkowo skrócić ich życie poprzez zaostrzenie innych schorzeń, mówi Neabore. „Nie możesz pozwolić im na nadwagę, bo ich życie będzie znacznie krótsze” – mówi.

Istnieją dowody na istnienie przodków mastifów z 25lat p.n.e., gdzie przedstawiano ich na starożytnych malowidłach ściennych polujących na lwy w pobliżu Tygrysu. Zostali również przeszkoleni do użycia na wojnie i trzymani przez słynnych generałów, takich jak Hannibal.

W 55 rpne te ogromne stworzenia pomogły w obronie Wielkiej Brytanii, gdy Juliusz Cezar poprowadził inwazję na ich ojczyznę, według Mastiff Club of Florida. Cezar był pod takim wrażeniem ich umiejętności, że zabrał ich z powrotem do Rzymu, gdzie szkolono ich do walki z gladiatorami w Koloseum.

Przypuszcza się, że co najmniej jeden mastiff przybył do USA na Mayflower. Rasa zyskała popularność w Nowym Świecie ze względu na swoje zdolności do pracy i stróżowania (po raz pierwszy zostały uznane przez American Kennel Club w 1885 roku, zaledwie rok po założeniu organizacji). A wieki po ich pierwszym przybyciu, kiedy populacja mastifów w Anglii prawie wyginęła, hodowcy amerykańscy odegrali kluczową rolę w odbudowie rasy, kiedy eksportowali ją do ojczyzny.

• Chociaż „mastif” odnosi się do mastifa angielskiego, istnieje wiele różnych rodzajów mastifów, w tym mastify włoskie (zwane również cane corso), mastify francuskie, mastify tybetańskie i mastify neapolitańskie.
• Bullmastiff został wyhodowany przez skrzyżowanie mastiffa angielskiego z buldogiem.
• Rekord Guinnessa dla najdłuższego (i najcięższego) psa trafił do staroangielskiego mastifa, Aicamy Zorby z La-Susa pod koniec lat 80. XX wieku. Od nosa do ogona pies mierzył aż 8 stóp i 3 cale.
• Dostojne i niesamowicie fotogeniczne mastify przez lata zdobiły ekrany. Jest Herkules w Sandlot i Lenny w Hotelu dla psów. W Rocky pies Butkus to bullmastiff.