Informacje i charakterystyka rasy Parson Russell Terrier

Znasz te małe psiaki, które myślą, że to wielka sprawa? To jest terier Parson Russell.

Parson może być niskiego wzrostu – osiągają tylko 14 cali wzrostu i ważą mniej niż 17 funtów – ale wszystko inne w tej rasie jest przewymiarowane. Te psy mają dużą energię, wysoką inteligencję, silny popęd zdobyczy i odważne osobowości.

„To nie jest niemożliwa rasa, ale potrzebują wskazówek” – mówi Denise Tschida, przewodnicząca stowarzyszenia Parson Russell Terrier Association of America.

Tschida mówi, że Parsons to świetna rasa dla doświadczonych właścicieli, którzy kochają towarzystwo – i wyzwanie – dzielenia swojego życia z aktywnymi, energicznymi psami. Ale ci, którzy prowadzą styl życia „Netflix i chill”, którzy nie chcą dodawać „sesji treningowej psów” i „wybiegania” do swoich codziennych list rzeczy do zrobienia, powinni unikać teriera Parson Russell.

Parson Russell terrier to mały pies o wzroście od 13 do 14 cali i wadze od 13 do 17 funtów. Ich krótkie płaszcze występują w dwóch fakturach: łamanej i gładkiej.

Gładko owłosione teriery Parson Russell, jak sugeruje ich nazwa, mają krótką, gładką sierść, podczas gdy psy ze złamaną sierścią mają gładki podszerstek z dłuższą, żylastą – ale nigdy wełnianą lub kędzierzawą – sierścią . Zarówno gładkie, jak i szorstkowłose teriery Parson Russell mają podwójną sierść z gęstym podszerstkiem. Są rasą nisko rzucającą, a ich płaszcze wymagają minimalnej pielęgnacji.

Ich płaszcze są albo białe, białe z czarnymi lub podpalanymi znaczeniami, albo trójkolorowe (białe, czarne i podpalane).

Parson Russell terrier to mądre, towarzyskie, aktywne, wysportowane, niezależne i energiczne szczenięta, które zawsze są w ciągłym ruchu. Jak mówi Tschida, „są wytrwali i sprawdzą twoją cierpliwość”.

Przy odpowiedniej ilości ćwiczeń, stymulacji umysłowej i treningu Parsons to czułe, zabawne psy, które uwielbiają popisywać się nowymi sztuczkami i być w centrum uwagi. W rzeczywistości Tschida opisuje teriery Parson Russell jako psy, które „pracują w pokoju”, aby dostać smakołyk – a dzięki ich uroczym osobowościom i atrakcyjnemu wyglądowi najprawdopodobniej każdy nieznajomy zaoferuje im ciastka.

POWIĄZANE: Dlaczego szkolenie psów za pomocą przysmaków jest skutecznym sposobem uczenia nowych umiejętności

Jest to świetna rasa dla doświadczonych właścicieli psów, którzy są gotowi pójść o krok dalej, trenując i ćwicząc w zamian za energicznego towarzysza, który jest zawsze gotowy na przygodę. Po długiej wędrówce lub energicznym biegu terier Parson Russell będzie gotowy na poważne przytulenie. Tylko nigdy nie spodziewaj się, że sam trafisz na szlaki; rasa nie chce spędzać zbyt dużo czasu w zamknięciu, a Tschida mówi, że niewykonywane Parsons mogą być głośne i zmieniać się w niepożądane zachowania (takie jak przeżuwanie poduszek na kanapie), kiedy się nudzą.

„Siedzenie bezczynne to najgorsza rzecz dla pastora”, mówi.

To, czy teriery Parson Russell mieszkają w rozległym domu, czy w kawalerce, nie ma znaczenia, o ile mają dużo ruchu. Parsons to rasa pełna energii, która chce iść, iść, iść, niezależnie od tego, czy jest to piesze wędrówki, jogging, niekończące się zabawy w aportowanie lub przeciąganie liny, czy też bardziej formalne czynności, takie jak zwinność, posłuszeństwo, rajdy i tropienie.

Porsonowie mogą być wybredni w stosunku do swoich przyjaciół. Chociaż są znane z tego, że są zabawne, czułe i towarzyskie ze swoimi właścicielami, rasa może być trochę nieufna wobec obcych. Uspołecznienie szczeniaka Parson Russell Terrier we wczesnym okresie życia i konsekwentnie w miarę jego starzenia się jest niezbędne, aby pomóc mu nauczyć się, że nowe osoby nie są przerażające.

Dzięki ich długiej historii jako psów myśliwskich ich pogoń za zdobyczą jest duża – więc spędzanie czasu w parku lub przyprowadzanie dorosłego Pastora do domu z małymi zwierzętami może nie być najlepszym pomysłem. W rzeczywistości teriery Parson Russell mogą być najlepszymi samotnymi zwierzętami domowymi lub wymagać powolnego przedstawiania nowych członków rodziny.

Niezależnie od tego, czy są samotnymi zwierzętami, czy częścią stada, wszystkie teriery Parson Russell oczekują tego samego: dużo uwagi ze strony właścicieli, dużo ćwiczeń i dużo stymulacji umysłowej. Nie wystawiaj teriera Parson Russell na podwórku i nie oczekuj, że sam się zabawi; znajdą sposoby, aby kopać pod płotem, a nawet wspinać się po nim – dla małych psów mają świetny skok w pionie! Ważne jest również, aby trzymać Parsonsa na smyczy w niezabezpieczonych miejscach, aby nie gonił za zapachem lub nie rzucał się za królikiem z sąsiedztwa.

Kiedy dzielisz dom z terierem Parson Russell, przygotuj się na poświęcenie dużej uwagi zachowaniu jego zdrowia i szczęścia. Oprócz wielu regularnych ćwiczeń niezbędne jest szkolenie.

„Zrobią wszystko, o co ich poprosisz, o ile poprosisz wystarczająco dużo i poprosisz we właściwy sposób”, mówi Tschida.

Innymi słowy, ze względu na silne popędzanie do zdobyczy i pochodzenie jako psy myśliwskie, teriery Parson Russell mogą być zaabsorbowane otaczającym ich światem, co skutkuje niezdolnością zarówno przetwarzania, jak i reagowania na Twoje wskazówki, gdy są tak rozproszone. Będziesz musiał ich pozyskać konsekwentną pochwałą i pozytywnym wzmocnieniem. Są to bardzo inteligentne psy, które z łatwością potrafią opanować wskazówki, ale mogą zdecydować się na robienie własnych rzeczy. Cierpliwość i konsekwencja są kluczowe!

Prowadzenie sesji w szybkim tempie, krótkie i interesujące może pomóc terierom Parson Russell w utrzymaniu zaangażowania w szkolenie. Poza regularnymi sesjami treningowymi, podajniki puzzli, interaktywne zabawki i gry mogą zapewnić mentalną stymulację, której potrzebuje Parsons, aby się rozwijać.

Chociaż teriery Parson Russell wymagają dużo ćwiczeń, treningu i stymulacji umysłowej, wymagają minimalnej pielęgnacji (pozostawiając więcej czasu na bieganie, skakanie, wąchanie i pogoń!). Szybka kąpiel, regularne szczotkowanie w celu usunięcia martwych włosów, a także przycinanie paznokci, czyszczenie uszu i rutynowa pielęgnacja zębów (zarówno poprzez profesjonalne wizyty, jak i szczotkowanie w domu) to wszystko, czego potrzebuje Parson, aby wyglądać i czuć się jak najlepiej.

Parson Russell terriery są uważane za zdrową rasę o długiej długości życia od 13 do 15 lat. Ale nadal dobrym pomysłem jest zwracanie uwagi na kilka typowych problemów zdrowotnych, na które rasa jest podatna, zgodnie z klubem rasy.

Podobnie jak inne małe rasy, Parson Russell Terriery są bardziej narażone na zwichnięcie rzepki. Stan ten powoduje luźne rzepki i jest diagnozowany, gdy rzepka (rzepka) wysuwa się z normalnego położenia. Zwichająca rzepka może być bolesna i może utrudniać psom przybieranie na wadze na dotkniętej chorobą nodze. Operacja może być zalecana w ciężkich lub przewlekłych przypadkach.

U Parsonsa można również zdiagnozować ataksję rdzeniowo-móżdżkową. Ta postępująca choroba neurodegeneracyjna pojawia się, gdy móżdżek, część mózgu odpowiedzialna za ruch, jest słabo rozwinięta. Jest to choroba genetyczna, która powoduje brak koordynacji, utratę równowagi i ruchy spastyczne. Objawy zwykle pojawiają się między drugim a szóstym miesiącem życia, ale istnieje „późny początek” wersji choroby, która może nie pojawić się, dopóki teriery Parson Russell nie będą starsze. Można go wykryć za pomocą testu DNA i niestety nie ma lekarstwa.

Parson Russell Terriery, podobnie jak inne psy o białej sierści, mają gen pigmentacji powiązany z głuchotą. Stan może być genetyczny, ale niektóre choroby, w tym infekcje wewnątrzmaciczne, choroby wątroby i narażenie na toksyny, mogą również powodować wrodzoną głuchotę. Pierwsze objawy, które obejmują ignorowanie piszczących zabawek i sygnałów słownych, nieprawidłowe wokalizacje, dezorientację i brak reakcji na głośne dźwięki, często pojawiają się w ciągu kilku tygodni po urodzeniu psa. Chociaż nie ma lekarstwa na wrodzoną głuchotę, głuche teriery Parson Russell mogą żyć długo, szczęśliwie i szybko odbierają sygnały ręczne podczas treningu.

POWIĄZANE: Jak dbać o głuchego psa

Angielski wielebny John Russell, znany jako „pastor sportu”, jest uznawany za rozwój rasy. Russell miał pasję do polowań i wychował stado psów gończych, w tym teriera z Oksfordu, którego nabył w 1818 roku.

Russell wyhodował psy jako wytrwali, energiczni łowcy lisów o grubej, sztywnej podwójnej sierści, która chroniła je przed wilgocią i chłodem. Psy polegały na swojej inteligencji i umiejętnościach rozwiązywania problemów, aby polować na lisa rudego zarówno nad, jak i pod ziemią, często współpracując z członkami rodziny królewskiej w pogoni za zdobyczą.

Kiedy Russell zmarł, psy nadal się rozwijały i ostatecznie podzieliły się na dwie różne rasy: teriery Russell i teriery Parson Russell. I chociaż obie rasy wyglądają prawie identycznie, różnią się wielkością. Russell terriery mają tylko 12 cali wzrostu i ważą do 15 funtów. Parsons jest nieco większy, ma 14 cali wzrostu i 17 funtów.

Jeśli chodzi o teriery Parson Russell i teriery Jack Russell, rasy są w rzeczywistości takie same. Chociaż American Kennel Club nie rozpoznaje „Jack” Russell terriera, Tschida mówi, że Parson Russell Terrier Association of America uważa Jacksa i Parsonsa za te same szczenięta. W rzeczywistości nazwa Jack Russell terrier została porzucona na rzecz określenia rasy jako Parsons w 2003 roku.

• AKC uznała teriera Parson Russell za oficjalną rasę w 1997 roku. Bliscy kuzyni psów, Russell terriery, zostali uznani w 2012 roku.
• W 2017 roku terier Parson Russell o imieniu Smurf wykonał 32 sztuczki w ciągu jednej minuty, zdobywając miejsce w Księdze Rekordów Guinnessa (i udowadniając, że rasa jest inteligentna i szybka!).
• Książę Karol jest wielkim fan rasy. Jest właścicielem dwóch Parson Russell Terrierów, Beth i Bluebell, które zostały uratowane z brytyjskiego schroniska.