| wysokość |
|
| waga |
|
| żywotność |
|
| rozmiar rasy |
|
| dobra z |
|
| temperament |
< li>zabawny |
| inteligencja |
|
| kwota przelewu |
|
| potrzeby ćwiczeń |
|
| poziom energii |
|
| poziom szczekania |
|
| ilość śliny |
|
| grupa rasowa |
|
| długość/tekstura płaszcza |
|
| kolory |
< li>szary |
| wzory |
|
| inne cechy |
|
Szybko! Zamknij oczy i spróbuj wyobrazić sobie najsłodszego możliwego psa. Z jego korkociągowymi lokami, okrągłym ogonem, komicznymi uszami i machającym wyrazem twarzy, jest duża szansa, że pumi wygląda jak pies twoich marzeń.
Ale jeśli masz ochotę ocenić tę futrzaną książkę po okładce, powinieneś wiedzieć, że pumi (wymawiane POO-mee; liczba mnoga to „pumik”) jest czymś więcej niż tylko uroczym , puszysta buzia. Rzeczywiście, ten podobny do pluszowego misia był pierwotnie hodowany w celu zaganiania i pilnowania zwierząt gospodarskich w Europie Wschodniej i jest znany zarówno ze swojego mózgu, jak i wyglądu.
Chęć do pracy jest silna w większości pumików, więc wymagają aktywnego, zaangażowanego właściciela, który może zobowiązać się do utrzymywania żywych umysłów i ciał zajętych każdego dnia.
„Nie są łatwym psem, chociaż uroczo wyglądają!” mówi Jane Pooley, która liczy na dwóch pumików jako swoich towarzyszy. „Ale są świetną zabawą, jeśli chcesz zainwestować wystarczająco dużo czasu i myśli”.
Wygląd
Typowo określenie kwadratu nie jest komplementem, ale pumiki robią wszystko, co w ich mocy, aby zmienić postrzeganie złośliwego kształtu. Zgodnie ze standardem rasy pumi pies powinien mieć kwadratowy kontur, o wysokości od 15 do 18,5 cala i wadze od 22 do 29 funtów. Podsumowując, jest to szczupły, zwinny pies, który z łatwością nadąża za swoimi obowiązkami na ranczu.
W jednym rogu kwadratu pumi znajdziesz ogon, który wygina się w łuk, tworząc okrąg. W przeciwległym rogu zobaczysz długą głowę, ciemnobrązowe oczy i pokryte futrem, na wpół wyprostowane uszy, które wyglądają, jakby były w środku machania „cześć” (cecha, która z pewnością nie rani ich czar). Podobnie jak sam pumi, te uszy są czujne i aktywne i poruszają się w odpowiedzi na różne bodźce.
Pumi jest ubrana w przyciągające uwagę korkociągowe loki. Sierść składa się zarówno z szorstkiego włosa zewnętrznego, jak i miękkiego podszerstka, i występuje w jednolitych odcieniach czerni, bieli, szarości i płowego. A ponieważ pies pracujący z wysokimi potrzebami w zakresie pielęgnacji przyniósłby efekt przeciwny do zamierzonego, z przyjemnością dowiesz się, że pumi o niskiej sierści wystarczy wyschnąć na powietrzu, aby uzyskać tę typową fryzurę.
Temperament
Pumi było hodowane do określonego zadania, więc omawianie jego temperamentu jest trochę jak przeglądanie opisu jego pracy, mówi Melissa Hatfield, MS, CBCC-KA, CDBC, właścicielka Loving Dogs w Fayetteville, Ark. I nie należy oczekiwać, że te instynkty znikną tylko dlatego, że pumi zostaje zabrane z jego miejsca pracy.
„Pasienie wymaga umiejętności szybkiego oceniania sytuacji i podejmowania zdecydowanych działań — niektórych w pojedynkę, a innych w oparciu o ludzkie polecenia” — wyjaśnia Hatfield. Innymi słowy, pumiki są odważne, inteligentne i nieustannie zgłaszają się do służby. Bez odpowiedniej socjalizacji lub ujścia tej energii rasa może stać się niesforna. Może się nawet okazać, że to ty jesteś gromadzony.
„Są dobrymi zwierzętami domowymi i lubią bawić się z dziećmi” — mówi Pooley, który od prawie sześciu lat mieszka z pumikiem. „Ale instynkt pasterski może wyjść z ludźmi, psami, kurczakami itp.” Oprócz szybkości i zwinności pumiki szczekają, aby uporządkować zwierzęta gospodarskie, co może być problematyczne dla niczego niepodejrzewającego właściciela.
Z plusów Hatfield mówi, że psy pasterskie są niezwykle wrażliwe na niewerbalne sygnały swoich właścicieli i szybko się uczą. „To wielka zaleta w treningu i ustalaniu granic instynktownych zachowań rasy” – wyjaśnia. „Na przykład pumi można nauczyć zaganiać piłkę, a nie przedszkolaka, i że można ścigać frisbee, ale nie samochód”.
Potrzeby życiowe
Ponieważ pumiki są tak inteligentne i przystosowane do pracy, Hatfield mówi, że najprawdopodobniej będą się rozwijać w domu z doświadczonym właścicielem psa, który poświęca czas i energię potrzebną do właściwej socjalizacji i trenuj nowe szczenię i dbaj o to, by był zajęty każdego dnia. W tym domu mogą znajdować się inni członkowie rodziny, w tym dzieci i zwierzęta, chociaż wprowadzenie musiałoby być dokonywane powoli i ostrożnie.
Codzienne ćwiczenia ciała i umysłu pumi są ważniejsze niż posiadanie dużego ogrodzonego podwórka lub przestrzeni życiowej, chociaż warto zauważyć, że ich charakterystyczna szczekanie psa pasterskiego może sprawić, że mieszkanie będzie trochę trudne.
„Mieszkam w domu z małym podwórkiem, ale każdego dnia chodzę swoim pumikiem przez godzinę” — wyjaśnia Pooley. „Chodziliby kilometrami, ale pasjonują się krótkimi, stymulującymi mózg ćwiczeniami i nauką sztuczek. Uwielbiają też chodzić na treningi agility dwa do trzech razy w tygodniu”.
POKREWNE: Jak często wyprowadzasz psa? Zobacz, czy wystarczająco chodzisz ze swoim szczeniakiem
Opieka
Hatfield zauważa, że istnieje wyraźna różnica między byciem towarzyskim a potrzebą socjalizacji. Pierwsza odnosi się do wrodzonego temperamentu psa, druga to zestaw wyuczonych zachowań, które pomagają psu i jego właścicielowi bardziej harmonijnie współistnieć.
„Pumiki to psy z natury towarzyskie” – kontynuuje Hatfield. „Ale ponieważ ich wrodzony temperament opiera się na zwierzętach hodowlanych, będą potrzebować socjalizacji, aby byli odpowiednimi towarzyszami do życia w domu”.
Pierwsze 16 tygodni życia psa określa się jako „okres krytyczny”. To w tym czasie, jak wyjaśnia Hatfield, szczeniak uczy się, jak być psem (np. komunikacja niewerbalna i werbalna, że palce nie są zabawkami do gryzienia i co jest, a co nie jest właściwe w kontaktach z innymi miotami). Wtedy też szczeniak zaczyna uczyć się życia z ludźmi.
„Cokolwiek wydarzy się w tym okresie, ma konsekwencje na całe życie, dobre lub złe”, mówi Hatfield. „Pies, który nie otrzyma odpowiedniej socjalizacji w krytycznym okresie, nie osiągnie pełni swoich możliwości w późniejszym życiu. Na przykład szczenięta, które zbyt wcześnie zostaną odebrane matce, mogą rozwinąć problemy psychologiczne i behawioralne. A te, które tego nie robią otrzymanie wystarczającej interakcji międzyludzkiej może stać się niespokojne, nerwowe i reaktywne w miarę starzenia się.
Z tego powodu Hatfield twierdzi, że przyszli właściciele powinni zachować należytą staranność przy poszukiwaniu hodowcy pumi. „Nie wystarczy po prostu sprawdzić, czy środowisko w hodowli jest czyste” – dodaje. „Szczenięta potrzebują dużo emocjonalnego i psychicznego wzbogacenia w ciągu pierwszych 16 tygodni życia, co obejmuje interakcję z człowiekiem i kontakt z innymi odpowiednio zachowującymi się psami. A te doświadczenia powinny trwać długo po dołączeniu pumi do rodziny”.
POWIĄZANE: Jak uspołecznić szczeniaka i dlaczego jest to takie ważne
Oprócz właściwej socjalizacji, trening będzie ważnym elementem dbania o pumi. Nie tylko pomoże Twojemu psu lepiej przystosować się do otoczenia, ale jest również doskonałym narzędziem do utrzymania zaangażowania mózgu Twojego pumi. Jednym z wrodzonych zachowań, które prawdopodobnie będziesz chciał od razu pomóc swojemu psu, jest jego skłonność do szczekania. „To zachowanie jest przydatnym narzędziem w hodowli lub pilnowaniu zwierząt gospodarskich, ale nie jest tak przydatne, a już na pewno nie jest odpowiednie, gdy mieszkamy w domu” – mówi Hatfield. Podczas pracy z pumi zawsze używaj pozytywnych metod treningowych.
Regularne ćwiczenia i interakcje międzyludzkie to inne kluczowe aspekty opieki nad żywym pumi. Każdy pumi będzie inny pod względem tego, co najbardziej lubi, ale zajęcia z posłuszeństwa, praca nosa i trening agility są dobrym punktem wyjścia, ponieważ są one odpowiednim ujściem dla ich instynktu pracy pasterskiej.
Wreszcie, co jest typowe dla psów pracujących, rutyna pielęgnacyjna pumi jest dość bezproblemowa. Węgierski klub Pumi Club of America (HPCA) zaleca czesanie sierści co kilka tygodni. Po uczesaniu musisz całkowicie zmoczyć jego futro, ale zostaw suszarkę w szafce. Najlepiej niech to Matka Natura wysuszy i ukształtuje te charakterystyczne, korkociągowe loki.
Zdrowie
Pumiki to ogólnie zdrowe psy, które mogą żyć do 13 roku życia, ale jak w przypadku każdej rasy, są predysponowane do pewnych schorzeń:
- Dysplazja stawu biodrowego: HPCA wymienia dysplazję stawu biodrowego jako najczęstszy stan zdrowia w rasie. Dysplazja stawów biodrowych to stan rozwojowy, w którym stawy są luźne, co prowadzi do bólu, problemów z poruszaniem się i choroby zwyrodnieniowej stawów. Chociaż oznaki choroby często nie pojawiają się, dopóki pies nie jest starszy, możesz prześwietlić swoje pumi pod kątem dysplazji stawu biodrowego w młodym wieku za pomocą zdjęć rentgenowskich.
- Mielopatia zwyrodnieniowa: Według HPCA niektóre pumiki niosą gen mielopatii zwyrodnieniowej, postępującej choroby rdzenia kręgowego, która dotyka starszych psów i jest podobna do stwardnienia zanikowego bocznego (powszechnie określanego po prostu ALS) u ludzi.
- Pierwotne zwichnięcie soczewki: HPCA donosi, że w krajach skandynawskich było kilka pumików z pierwotnym zwichnięciem soczewki, dziedzicznym stanem, w którym soczewka oka wysuwa się z normalnego pozycji, powodując stan zapalny i uszkodzenie nerwu wzrokowego (tzw. jaskry). Bez leczenia może spowodować ślepotę.
Ponieważ zarówno mielopatia zwyrodnieniowa, jak i pierwotne zwichnięcie soczewki są zaburzeniami dziedzicznymi, HPCA zaleca upewnienie się, że u przyszłych rodziców pumi przeprowadzono testy DNA pod kątem tych schorzeń. Przed przywiezieniem do domu szczeniaka pumi od hodowcy, zapytaj, czy przeprowadzono wszystkie badania przesiewowe zalecane przez Centrum Informacji Zdrowia Psów.
Historia
Chociaż pumi nie zostało rozpoznane przez American Kennel Club do 2016 roku, te szczenięta nie są nową rasą. Na Węgrzech istnieją trzy odrębne rasy pasterskie: puli, mudi i pumi. Uważa się, że puli jest najstarszym z trio, a jego przodkowie wyemigrowali na tereny dzisiejsze Węgry w 8r. Według HPCA około 3lat temu pulik (liczba mnoga od puli) zaczął kojarzyć się z psami pasterskimi z Francji i Niemcy jako handel żywym inwentarzem przywiodły swoich mistrzów do ścisłego towarzystwa i że pumi jest wynikiem tego krzyżowania.
Współczesne pumi, jak mówi HPCA, zostały stworzone przez setki lat selekcji przez pasterzy, którzy stworzyli idealnego psa zarówno dla ziemi, jak i dla ich zwierząt gospodarskich. Jednak dopiero na początku XX wieku rasa stała się odrębna od puli. Wcześniej obie nazwy ras były używane zamiennie. Profesor na Węgierskim Uniwersytecie Medycyny Weterynaryjnej, Emil Raitsits, był tym, który w końcu forsował standaryzację pumi i puli.
Pierwszy pumik, który wpłynął do Stanów Zjednoczonych, pojawił się w latach 80. (choć jest możliwe i prawdopodobne, że inni przybyli znacznie wcześniej). Klub dodaje, że rasa pozostaje rzadka, a każdego roku rodzi się tylko kilka miotów.
Ciekawostki
- Pomimo wykonywania bardzo poważnej i ważnej pracy w historii (i często nawet dzisiaj), rasa jest czasami określana jako „klaun”, prawdopodobnie dlatego, że jej uszy są takie wyjątkowa mieszanka komedii i teatru!
- Kiedy Węgrzy zaczęli przyglądać się swoim rodzimym psom pasterskim, HPCA twierdzi, że odkryli, że te trzy rasy skupiły się w oddzielnych regionach. Puli znajdowało się głównie na wschodnich równinach, mudi było bardziej rozpowszechnione na południu, a pumi dominowało w pagórkowatym kraju zachodnich Węgier.