Informacje o rasie i charakterystyka rasy Glen of Imaal Terrier

Glen of Imaal terrier to słodkie, odważne psy, które pochodzą ze skalistego wybrzeża Irlandii. Pierwotnie opracowany, aby pomóc rolnikom polować na borsuki i lisy, dziś teriery Glen of Imaal są wspaniałymi zwierzętami domowymi. Te niezależne, inteligentne psy są niezwykle łatwe do pokochania dzięki ich czułym i często głupim osobowościom, zdolnościom adaptacyjnym i umiarkowanym potrzebom w zakresie ćwiczeń. Nadal są rzadkie w Stanach Zjednoczonych, ale kiedy widzisz jednego z tych uroczych psów w terenie, prawie nie można oprzeć się pokusie zatrzymania się i przywitania.

„Są dość inteligentne, mają dużo charakteru i łatwo je wyszkolić”, mówi Laura Robinson, DVM, doradca weterynaryjny w Pawp. „Mają dużo osobowości i ducha i wydają się być odważni i zadziorni, ale także stoiccy i mądrzy”.

Trudno nie wydać z siebie pisku zachwytu na widok teriera Glen of Imaal. Te psy podobne do pluszowych misiów są średniej wielkości i całkowicie urocze, dzięki wesołym brązowym oczom, nosom w kształcie guzików i wiecznym uśmiechom.

Glen of Imaal terriery zazwyczaj mają od 12,5 do 14 cali wzrostu i ważą od 32 do 40 funtów. Mają niechlujną, żylastą podwójną sierść, która zazwyczaj występuje tylko w dwóch kolorach: pszenicznym i niebieskim pręgowanym. Ich podwójna sierść składa się z miękkiego podszerstka i grubszej warstwy zewnętrznej, która jest odporna na warunki atmosferyczne. Choć w większości ukryte za grubymi płaszczami, ich ciała są muskularne, silne i mocne; wydają się być dłuższe niż wysokie.

Ta rasa ma krótkie nogi zakończone lekko wygiętymi łapami. Ich małe, trójkątne uszy mają tendencję do luźnego zwisania, gdy są zrelaksowane, ale potem stają się na wpół stojące – co oznacza, że stoją w połowie wysokości, ale potem składają się na siebie – kiedy pies jest czujny lub czegoś nasłuchuje (na przykład przechodzącej wiewiórki lub jego miski z jedzeniem jest napełniony).

Niektórzy hodowcy i właściciele terierów Glen of Imaal przycinają ogony swoich psów do połowy ich pełnej długości. Ale obcinanie ogonów pozostaje kontrowersyjną praktyką, która według Amerykańskiego Stowarzyszenia Lekarzy Weterynarii nie przynosi żadnych udowodnionych korzyści – i może być bolesna dla zwierzęcia.

Psy Glen of Imaal to bystre, niezależne psiaki z mnóstwem energii do pracy i zabawy. Ich temperament jest ogólnie spokojniejszy niż inne teriery o wysokiej energii, co może sprawić, że będą lepiej pasować do niektórych rodzin. Są niesamowicie przywiązani do swoich ludzkich towarzyszy, ale nie błagają o uwagę, jak niektóre rasy.

„Ta rzadka rasa słynie z nieustraszonego i pewnego temperamentu” – mówi Linda Simon, MVB, MRCVS, weterynarz-konsultant w FiveBarks. „Są pewne siebie i wygodne we własnej skórze [i] nie mają skłonności do niepokoju”.

Teriery Glen of Imaal bywają odważne — „zachowują się jak duży pies w ciele małego psa” — mówi Simon. Chociaż lubią grać, są równie szczęśliwi mogąc zwinąć się na kolanach właściciela na wieczór przytulania. Te teriery są również dobre dla dzieci, chociaż zawsze ważne jest, aby rodzice nadzorowali interakcje między młodymi a ich czworonożnymi przyjaciółmi. Chociaż są dość drobne, Glens są solidnie zbudowane, więc mogą z łatwością przewrócić małe dzieci przez przypadek.

„Dogadują się z dziećmi, ale są silne i mogą bawić się zbyt ostro z małymi dziećmi” — mówi Robinson.

POWIĄZANE: Jak pomóc dzieciom w zdrowym związku ze zwierzętami

Glens to bardzo elastyczne psy, które mogą dobrze się rozwijać w każdym środowisku, niezależnie od tego, czy jest to rozległy obszar farmy, czy przytulne pokoje w małym domu lub mieszkaniu.

Bez względu na to, gdzie mieszkają, Glens potrzebują bezpiecznie ogrodzonego podwórka i zawsze powinny być prowadzone na trwałej smyczy — są ciekawskie i dociekliwe, co oznacza, że mogą łatwo uciec podczas pogoni szczególnie ciekawy zapach. Niektóre Glens mają tendencję do kopania, więc właściciele powinni regularnie sprawdzać ogrodzenie i usuwać wszelkie obecne lub przyszłe otwory ucieczki.

Chociaż teriery Glen of Imaal nie mają takiej energii jak inne teriery, muszą codziennie rozciągać małe nóżki. Najszczęśliwsze są, gdy mogą wyjść na świeże powietrze na podwórku, wybrać się na spokojny spacer lub pobawić się z właścicielami. Nie są najlepszymi towarzyszami biegania, ponieważ ich nogi są tak krótkie, ale zawsze są gotowi na przejażdżkę samochodem (zwłaszcza, gdy mają okazję powąchać przez okna!).

„Wszechstronni i wysportowani, mogą wyróżniać się w wielu dyscyplinach i cieszyć się dbaniem o kondycję” — mówi Simon. „Jednak nie potrzebują dużej ilości ruchu i mogą być odpowiednimi zwierzakami miejskimi, jeśli codziennie zabierają je na długi spacer”.

Glen of Imaal teriery odnoszą sukcesy w niektórych psich zajęciach i zawodach, w tym agility, rajdach i psach ziemnych. Niektóre Gleny uwielbiają pływać, ale zależy to od indywidualnego psa – ogólnie rzecz biorąc, krótkie nogi tej rasy i duże ciało oznaczają, że te psy nie nadają się szczególnie do pływania w wodzie, więc właściciele powinni zawsze zachować ostrożność w pobliżu basenów, jezior i strumieni . Umieszczenie ich w uroczej kamizelce ratunkowej dla psa jest również zawsze dobrym pomysłem.

Glens może szczęśliwie żyć z psami, a w niektórych przypadkach z kotami — zwłaszcza tymi, z którymi dorastały od czasu, gdy były szczeniętami. Biorąc to pod uwagę, te teriery zostały pierwotnie opracowane do polowania na małe robactwo i mają silny popęd zdobyczy, więc nie nadają się najlepiej do gospodarstw domowych z innymi małymi ssakami (takimi jak chomiki lub świnki morskie) i mogą nie być odpowiednie dla wszystkie domy z kotami.

POWIĄZANE: Jak przedstawić psa kotu

A ponieważ najwygodniej jest im przebywać z psami, które dobrze znają, Glens zazwyczaj nie są dobrymi kandydatami na wycieczki do psiego parku.

„Zwykle radzą sobie dobrze jako jedyne zwierzęta domowe w domu, chociaż [mogą] dobrze dogadać się z innymi psami, z którymi dorastały” – mówi Simon.

Dzięki swojej żylastej, średniej długości podwójnej sierści te irlandzkie psy wymagają specjalnej pielęgnacji, jeśli chodzi o pielęgnację. Terriery Glen of Imaal wyglądają (i czują się!) najlepiej, gdy ich sierść została zdarta ręcznie, co polega na ostrożnym usuwaniu starszych włosów, szczególnie z podszerstka, aby zrobić miejsce dla nowego wzrostu. Najlepiej robi to doświadczony profesjonalny groomer dwa lub trzy razy w roku, ale właściciele terierów Glen of Imaal mogą również nauczyć się tego robić sami. Według Glen of Imaal Terrier Club of America (GITCA) regularne ręczne striptiz również praktycznie wyeliminuje linienie.

Pomiędzy sesjami striptizu właściciele powinni raz w tygodniu czesać sierść psa, aby usunąć zanieczyszczenia i zapobiec tworzeniu się mat, zwracając szczególną uwagę na miękkie włosy na brzuchu, nogach psa, szyja i uszy. Aby Glens był wygodny podczas biegania i chodzenia, właściciele powinni regularnie przycinać paznokcie swojego psa za pomocą szlifierki lub strzyżenia (w tym może również pomóc groomer).

Ponieważ są tak inteligentne, wyszkolenie szczeniaka rasy Glen of Imaal terrier jest na ogół łatwe. To powiedziawszy, te psy są również bardzo niezależne, więc sesje treningowe powinny być krótkie, wciągające i zabawne. Terriery Glen of Imaal rozwijają się, gdy są nagradzane pozytywnym wzmocnieniem, takim jak zwierzęta domowe i zadrapania, smakołyki i mnóstwo pochwał. Dobrze radzą sobie również w zorganizowanych środowiskach treningowych, takich jak zajęcia z posłuszeństwa szczeniąt, które mają dodatkową zaletę w postaci pomocy w ich uspołecznieniu.

Glen of Imaal teriery zazwyczaj prowadzą długie, zdrowe życie. Ich przewidywana długość życia wynosi od 10 do 15 lat, chociaż po drodze mogą napotkać kilka genetycznych problemów zdrowotnych. Rasa ta może być podatna na dysplazję stawu biodrowego, dysplazję łokcia i niektóre choroby oczu, takie jak dystrofia pręcików stożkowych, które mogą prowadzić do ślepoty.

Niektóre Gleny również cierpią na alergie, według GITCA. Rasa może być również zagrożona przedwczesnym zamknięciem dalszej kości łokciowej, bardzo bolesnym stanem, który może prowadzić do nieprawidłowego wzrostu przednich nóg psa.

Na szczęście odpowiedzialni hodowcy terierów Glen of Imaal badają swoje psy pod kątem tych stanów, przeprowadzając oceny bioder, oceny łokci, oceny okulistyczne i badania DNA w celu wykrycia chorób oczu. Zanim przyniesiesz do domu szczeniaka rasy Glen of Imaal terrier, poproś hodowcę o wszystkie dostępne informacje zdrowotne i wyniki badań przesiewowych.

Glens może łatwo osiągnąć niezdrową wagę, jeśli ich właściciele nie są ostrożni, aby podawać im odpowiednią ilość jedzenia i smakołyków oraz zapewnić im wystarczającą ilość ruchu. Weterynarz może udzielić porady na temat żywienia i ćwiczeń w oparciu o sylwetkę i skłonności danego psa.

Właściciele powinni również regularnie czyścić uszy swojego teriera Glen of Imaal i myć zęby, aby w przyszłości zapobiegać infekcjom i innym problemom. Weterynarz może również pomóc w ustaleniu, czy Twój Glen potrzebuje profesjonalnego czyszczenia zębów, a jeśli tak, to jak często.

Nie daj się zwieść urokowi teriera Glen of Imaal, który roztapia twoje serce, i uważasz, że te psy są przytulnymi psiakami z torebki. Wręcz przeciwnie, są niesamowicie wytrzymałe i mocne, w dużej mierze dzięki ich dziedzictwu. Glens pochodzą ze skalistego, odległego regionu na wschodnim wybrzeżu Irlandii, co czyni je niezwykle wytrzymałymi i wytrzymałymi.

Zostały pierwotnie opracowane do polowania na borsuki i lisy, zgodnie z GITCA, chociaż w rzeczywistości wykonywali wiele różnych prac na górskich farmach w Irlandii. Na przykład niektóre psy rasy Glen of Imaal teriery nauczyły się chodzić na kole, aby pomóc obracać mięso na rożnie nad ogniem — ich silne nogi czyniły je idealnymi do tej pracy.

Rasa dotarła do Stanów Zjednoczonych na początku lat 30. XX wieku, ale American Kennel Club nie rozpoznał tej rasy do 2004 r. Dziś teriery Glen of Imaal są stosunkowo rzadkie w Stanach Zjednoczonych.

• Jeden ważny powód, dla którego Glens nie szczeka dużo? Zostały pierwotnie wyhodowane, aby milczeć podczas pracy.
• Teriery Glen of Imaal zyskały zasłużony przydomek „psów z ropowrotami” ze względu na rolę, jaką odegrały w przyrządzaniu obiadu. To w zasadzie mali kucharze z futra!