Informacje o rasie i charakterystyka większych szwajcarskich psów pasterskich

Wielkie szwajcarskie psy górskie – lub „szwajcaria”, jak nazywają je ich uwielbiający je fani – były hodowane jako rasa pracująca, wystarczająco silna, by ciągnąć ciężkie wozy i wystarczająco zwinne, by trzymać bydło na górskich farmach . Wesołe i czułe, współczesne Szwajcarki są wspaniałymi zwierzakami rodzinnymi. Ale ponieważ wykonywanie obowiązków w gospodarstwie domowym jest wpisane w ich DNA, te psy uważają się tylko za częściowoemerytowanych. Oznacza to, że twój czujny i spostrzegawczy pies rasy Greater Swiss z dumą przejmie obowiązki strażnika, ostrzegając swoich właścicieli głośnym szczekaniem, jeśli coś wydaje się nie w porządku.

Z muskularną budową i wagą przekraczającą 1funtów, Szwajcarzy są łagodnymi gigantami. (Wystarczy spojrzeć na ich miękką, słodką minę i duże brązowe oczy, aby potwierdzić!)

„Ta duża rasa jest słodka i aktywna” – mówi Nicole Ellis, CPDT-KA. „Są pewnymi siebie, spostrzegawczymi psami, które są lojalne i kochające”.

Ze względu na swój duży rozmiar i energię, psy górskie rasy Greater Swiss radzą sobie najlepiej w domu z podwórkiem, po którym mogą się błąkać, mówi Ellis, i świetnie pasują do siebie dla aktywnej rodziny. Ale o ile te psy uwielbiają ćwiczyć (i robią to w krótkich seriach), lubią też drzemać i relaksować się w towarzystwie swoich ludzi.

Nic dziwnego, że pies z deskryptorem „Większy” w imieniu jest duży. Ale czy wiesz, że te szczenięta ważą tyle samo, co niektórzy ludzie? Mężczyźni Swissies mogą osiągnąć 115-140 funtów, podczas gdy kobiety mają 85-110 funtów. Wyhodowane jako pasterze i zawodnicy, psy górskie rasy Greater Swiss są mocne i muskularne. Te potężne psy mają również szerokie głowy, często z białym blaskiem pasującym im pysk i biegnącym między ich ożywionymi, brązowymi oczami w kształcie migdałów. Szwajcarzy mają delikatny wyraz twarzy, mają uszy w kształcie trójkąta i gruby ogon, który nigdy nie przestaje machać.

Szwajcarzy są zwykle trójkolorowi, co oznacza, że ich sierść ma trzy różne kolory. Standardy hodowców psów rasy Greater Swiss Mountain Dog wymagają krótkiej czarnej sierści z białymi i czerwonymi znaczeniami, ale mogą one również występować w kolorze niebieskim, białym i jasnobrązowym, zgodnie z Greater Swiss Mountain Dog Club of America. Szwajcarzy mogą również mieć dwukolorowy (lub „dwukolorowy”) płaszcz w kolorze czerwonym i białym.

Mają gęsty włos okrywowy i gruby podszerstek. Chociaż ich futro jest ogólnie łatwe w pielęgnacji (nie plącze się i nie plącze!), podwójna sierść zrzuca się, zwłaszcza wiosną i jesienią. Dlatego dobrze jest pozostać na szczycie rutyny szczotkowania i kąpieli.

Jaka jest więc różnica między psem pasterskim ze Szwajcarii a berneńskim psem pasterskim? Obie są dużymi rasami, pochodzą ze Szwajcarii i mają podobne czarne, białe i podpalane płaszcze, ale istnieją różnice, które potencjalni właściciele powinni znać. Szwajcarzy są zwykle więksi – samce często przewyższają samce berneńskich psów górskich o około 30 funtów. Berneńczyk ma również średniej długości futro, bardziej kudłaty niż Swissie. I chociaż oba psy są dobrodusznymi, rodzinnymi zwierzętami domowymi, Swissie jest nieco bardziej czujny i czujny, podczas gdy berneńczyk jest spokojniejszy i chętniej wita obcych, jakby byli częścią jego własnej rodziny.

Nie daj się onieśmielić swoim rozmiarem: temperament wielkiego szwajcarskiego psa górskiego jest przyjazny, dobroduszny i pewny siebie. Ich historia jako psów pracujących sprawia, że są lojalne i dość łatwe do wyszkolenia, mówi Shawna Garner, DVM i amerykański główny weterynarz w FirstVet.

„Mogą też mieć skłonność do ścigania mniejszych zwierząt, więc należy uważać, aby nie zbliżały się do kota sąsiada” – mówi.

Większe szwajcarskie psy górskie są czujne i czujne, a także doskonale wyczuwają, co dzieje się w ich sąsiedztwie. Mają tendencję do szczekania na sąsiadów i gości (a tak, nawet na takie rzeczy, jak maszyna do lodu w twojej lodówce). Wczesna socjalizacja jest kluczem do ograniczenia ich głośnego, niskiego szczekania.

POWIĄZANE: Jak pomóc dzieciom w zdrowym związku ze zwierzętami

„Szwajcarzy są rasą przyjazną, co oznacza, że mogą zmagać się z długimi okresami samotności, szczególnie gdy są młodzi” – mówi. „To, w połączeniu z ich inteligencją, oznacza również, że uwielbiają się bawić. A upewnienie się, że Szwajcarzy mają dużo stymulacji umysłowej, jest dobrym sposobem na uszczęśliwienie ich”.

Wielki szwajcarski pies pasterski nie jest ziemniakiem kanapowym, który lubi leniuchować w swoim domu przez większość dnia. Ze względu na swoje pochodzenie rasy roboczej, naprawdę kocha pracę lub cel i jest najbardziej zadowolony i pewny siebie, gdy jest w towarzystwie swojej rodziny.

Typowy Szwajcar chętnie chodzi na piesze wycieczki, biega po ranczu, a nawet wykonuje ćwiczenia sprawnościowe, mówi Ellis. Podobnie jak w przypadku wielu dużych ras psów, szczenięta rasy Greater Swiss Mountain Dog muszą unikać częstych intensywnych ćwiczeń, ponieważ mogą one zakłócać wzrost kości i stawów. Porozmawiaj ze swoim weterynarzem o prawidłowym ćwiczeniu młodego szczeniaka i zwracaj uwagę na oznaki, że za dużo ćwiczy. I zauważ: Szwajcarzy nie radzą sobie zbyt dobrze z ciepłem i wolą przebywać w środku z prądem przemiennym podczas tych gorących letnich dni.

Ponieważ są to duże psy, pies pasterski rasy szwajcarskiej również potrzebuje przestrzeni, aby rozprostować swoje muskularne nogi, mówi Garner, więc najlepiej nadają się do domów z dużymi, ogrodzonymi podwórkami i rodziny, które mogą je zabierać na regularne spacery. Trzymanie go na smyczy i w ogrodzonej przestrzeni jest ważne: ze względu na jego wysoką zdobycz z jego historii na szwajcarskich farmach, może mieć tendencję do startowania po niczego niepodejrzewających wiewiórkach.

Wielki szwajcarski pies pasterski ma krótką sierść, która jest ogólnie łatwa w pielęgnacji podczas szczotkowania i okazjonalnych kąpieli, zwłaszcza wiosną i jesienią, kiedy mają cięższe napady linienia.

„Rzucają trochę, ale poza tym nie wymagają dużo pielęgnacji” — mówi Ellis. „Szczotkowanie pomoże ograniczyć zrzucanie”. Przycinanie paznokci i szczotkowanie zębów również powinno być częścią rutynowej pielęgnacji Swissie.

Chociaż potrzeby w zakresie ćwiczeń różnią się u poszczególnych psów, Szwajcarzy zwykle są zadowoleni z codziennych spacerów i szaleństw na podwórku. Ta rasa lepiej nadaje się jako towarzysz wędrówek niż partner treningowy maratonu, więc nie powinieneś biegać z nim po okolicy.

Chociaż Szwajcarzy mogą łatwo odbierać wskazówki i triki, według GSMDC Szwajcarzy mogą być wyzwaniem, jeśli chodzi o pociąg na smyczy. Wielki szwajcarski pies pasterski, dzięki swojemu pochodzeniu pociągowemu, jest silny i zdolny do ciągnięcia wozów obciążonych 30funtów lub więcej. Ta siła oznacza, że te psy wymagają treningu od najmłodszych lat, aby mogły nauczyć się nie dopuścić do przejęcia ich tendencji do ciągnięcia. Jak w przypadku każdego psa, używaj pozytywnego treningu wzmacniającego, aby uzyskać szczęśliwą i produktywną sesję treningową. Szwajcarzy uwielbiają treningowe smakołyki i pochwały ich ludzi.

Długość życia Swissie wynosi 8–11 lat i, podobnie jak w przypadku wszystkich ras, są one podatne na pewne problemy zdrowotne, w tym problemy ortopedyczne, które zwykle dotykają większe rasy. Dysplazja stawów biodrowych i dysplazja łokci są powszechne wśród psów górskich w Szwajcarii, mówi Garner.

„Są to stany, w których biodra lub łokcie rozwijają się nieprawidłowo, co może powodować ból i problemy z poruszaniem się, gdy pies osiągnie dojrzałość” – mówi. „Są to problemy dziedziczne, dlatego tym ważniejsze jest, aby upewnić się, że otrzymujesz Swissie od renomowanego hodowcy”.

Te problemy wymagają operacji korekcyjnej, mówi, ale utrzymywanie zdrowej wagi psa i stosowanie suplementów na stawy może pomóc zminimalizować ból stawów, jeśli ten stan zostanie zdiagnozowany. Według GSMDCA inne potencjalne problemy zdrowotne obejmują padaczkę, nadmierne krwawienie podczas operacji lub po urazie oraz problemy z oczami, takie jak zaćma i entropia (kiedy powieka zwija się do wewnątrz).

Innym częstym problemem wśród psów górskich rasy szwajcarskiej są wzdęcia i skręt żołądka, czyli nieprawidłowe skręcenie żołądka, mówi Garner. „W tym miejscu żołądek psa wypełnia się gazem i skręca się, odcinając dopływ krwi do części żołądka” – mówi.

Oznaki wzdęcia, na które właściciele Swissie powinni zwracać uwagę, to niepokój, obrzęk brzucha, próby wymiotów i wszelkie inne objawy bólu brzucha. Wzdęcie pojawia się nagle i może zagrażać życiu, więc jak najszybsze dostarczenie chorego psa do weterynarza jest niezbędne, aby zapewnić mu najlepszą możliwą szansę na wyzdrowienie.

Ważne jest, aby porozmawiać z weterynarzem o tym, jak zminimalizować ryzyko wzdęć u szczeniąt. A zanim przyniesiesz psa do domu, upewnij się, że hodowca psów górskich z Wielkiej Szwajcarii przeszedł testy zdrowotne zalecane przez OFA.

Kilka legend krąży wokół pochodzenia wielkiego szwajcarskiego psa górskiego i innych szwajcarskich ras sennenhund. Według GSMDCA najpopularniejsza opowieść mówi, że pochodzą od Mollasiana, dużego psa typu mastiff, który kiedyś towarzyszył rzymskim legionom podczas inwazji na Alpy w pierwszym wieku. Inną możliwością, według historyków rasy, jest to, że te rzymskie psy były hodowane z dużą rasą pochodzącą z Europy Środkowej w okresie neolitu (10 0p.n.e.-30p.n.e).

Szwajcarzy pracowali w odległych przełęczach górskich, gdzie specjalizowali się w przewożeniu ładunków mięsa i nabiału psimi wózkami i przyjęli role, takie jak psy pasterskie do przewożenia bydła mlecznego. Byli również wykorzystywani jako psy stróżujące i towarzysze rodziny, rolę, którą posłusznie pełnią do dziś. W 1968 J. Frederick i Patricia Hoffman sprowadzili do USA pierwszych Szwajcarów. Te majestatyczne psy górskie stały się w pełni rozpoznawaną rasą przez American Kennel Club w 1995 roku.

• Większe szwajcarskie psy górskie w XIX wieku wykonywały obowiązki dla rolników i rzeźników w Europie Środkowej, ciągnąc na rynek produkty i mięso. Nazywano je Metzgerhunde, czyli „Psy Rzeźnika”.

• Wielki szwajcarski pies pasterski jest obecnie uznawany przez AKC za 74. najpopularniejszą rasę w USA